Przygotowani do Świętości

Czas czytania: 14 minut

Komentarz do parszy „Szemini
(części „[Dnia]_Ósmego„):
Wajikra/3Moj/Leutikon/Kpł 9,1-11,47;
2Sm 6,1-7,17; Dz 10,9-35.
Przygotowani by wiernie służyć Bogu.

Rozważanie należy zacząć od samodzielnego
przeczytania lub wysłuchania fragmentów Biblii.

1. Początek Służby Po Wyświęceniu

ויהי ביום השמיני קרא משה”
לאהרן ולבניו ולזקני ישראל
ויאמר אל אהרן
קח לך עגל בן בקר לחטאת
ואיל לעלה תמימם
והקרב לפני יהוה
אל בני ישראל תדבר לאמר
קחו שעיר עזים לחטאת
עגל וכבש בני שנה תמימם
„…לעלה
„I_było w_dniu tym_ósmym, (że)_wezwał Mosze(h)
do_Aharona i_do_synów_jego i_do_starszych Iszraela
i_powiedział do_Aharona:
Weź dla_siebie cielaka syna bydła na_[oddanie_za]_grzech
i_barana na_[oddanie]_wstępujące bez_skazy
i_przyprowadź przed_oblicze יהוה,
a_do potomków Iszraela powiedz do_powiedzenia:
Weźcie kozła z_kóz na_[oddanie_za]_grzech
i_cielaka i_jagnię syna roku_[jednego] bez_skazy
na_[oddania]_wstępujące…”
(Wajikra/3Moj/Leutikon/Kpł 9,1-3)

Ta część Tory rozpoczyna się od wskazania,
że po dopełnieniu siedmiu dni wyświęcenia
(Wajikra/3Moj/Leutikon/Kpł 8,33-35),
które są konieczne by kohen mógł objąć urząd;
zatem począwszy od 8. dnia w tym porządku liczenia
zaczęli oni sprawować służbę jaką Bóg im ustanowił
i złożyli za siebie i za lud pierwsze oddania (ofiary),
jak wcześniej za nich złożył je Mosze(h) (Mojżesz)
(Wajikra/3Moj/Leutikon/Kpł 8,13-29).

Ten biblijny przykład pokazuje pewnie,
że właściwej służby Bogu nie można rozpocząć
samowolnie ani bez odpowiedniego przygotowania;
ale najpierw trzeba ją poznać i się jej nauczyć
obserwując i naśladując wzór dany od Boga,
żeby potem wykonywać to wiernie według tego.

Historia przedstawiona w parszy
zaczyna to pouczenie od dobrego wzoru,
ale ma też surowszą dalszą część…

2. Grzech Synów Aharona

ויקחו בני אהרן נדב ואביהוא”
איש מחתתו
ויתנו בהן אש וישימו עליה קטרת
יקריבו לפני יהוה
אש זרה אשר לא צוה אתם
ותצא אש מלפני יהוה
„ותאכל אותם וימתו לפני יהוה
„I_wzięli synowie Aharona Nadab i Ebihue
mąż_[każdy] kadzielnicę_swoją
i_włożyli w_nie ogień i_umieścili na_nim kadzidła
i_złożyli przed_obliczem יהוה
ogień obcy, którego nie nakazał im
i_wyszedł ogień z_przed_oblicza יהוה
i_pożarł ich i_zmarli przed_obliczem יהוה.”
(Wajira/3Moj/Leutikon/Kpł 10,1-2)

Ci dwaj synowie Aharona, którzy zginęli za to,
że niewłaściwie wykonali służbę w Przybytku
(Bemidbar/4Moj/Arithmoi/Lb 3,2-4; 26,60-61);
byli tymi lepszymi i szlachetniejszymi z jego 4 synów,
których sam Bóg nawet imiennie wskazał wśród tych
(Szemot/2Moj/Exodos/Wj 24,1.9-10),
którzy mieli zbliżyć się by ujrzeć Jego chwałę
podczas objawienia i spotkania na Górze Synaj;
podczas gdy Eleazara ani Eitamara nie zaprosił

Należy z tego faktu wnioskować,
że oni nie byli bezbożni i nie chcieli zgrzeszyć,
ich śmierć nie wynikła ze złych intencji,
ale błąd popełnili przez nadgorliwość;
chcąc zrobić coś wcześniej niż powinni,
chcąc uczynić coś więcej niż nakazane,
dodać Bogu dar ze swej szczodrości
oprócz tego, co czynili jako obowiązek!

Wajikra/3Moj/Leutikon/Kpł 10,6-7 nakazuje Aharonowi i jego pozostałym 2 synom,
by mimo żałoby i potrzeby pochowania zmarłych nie oddalali się od wejścia Przybytku,
co było nakazem na cały czas ich wyświęcania (Wajikra/3Moj/Leutikon/Kpł 8,33-36)
i nie jest wymagane później, a są stwierdzenia o wychodzeniu i obowiązki na zewnątrz,
np. zmiana szat, ocena caraatu domów i ich oczyszczanie, obrzęd czerwonej jałówki
(Ez 44,19; Wajikra/3Moj/Leutikon/Kpł 14,33-53, Bemidbar/4Moj/Arithmoi/Lb 19,1-10)
dowodzące, że w innym czasie opuszczanie Świątyni jest kohenom dozwolone;
więc wskazuje to, że treść księgi nie jest w tym miejscu całkiem chronologiczna,
ale 2 synowie zginęli podejmując służbę przed dokonaniem wyświęcenia,
być może wykonując nakazany i właściwy obrzęd tylko nieco zbyt wcześnie,
mylnie myśląc, że już potrafią to czynić i chcąc usłużyć Bogu nim im pozwolił.
Jest to ważne pouczenie, żeby tak ważnych dzieł nie wykonywać pochopnie,
żeby jako osoba „na świeczniku” mająca być wzorem dla innych nie mylić;
ale najpierw wszystko poznać, rozważyć i zrozumieć, przygotować się dobrze,
a dopiero potem właściwie i rzetelnie wykonywać wszystko jak należy;
nie zaś ogłaszać byle co i byle jak, a potem musieć to naprawiać,
co nie zawsze jest możliwe, a nawet jeśli, to bywa bardzo trudne…

Być może doprowadziła do tego pycha, zbytnia pewność siebie,
nieświadomy błąd wynikający ze znajomości tylko części faktów i wzoru;
jakieś emocje, potrzeba i chęć wykazania się, zaimponowania i ważności;
być może odurzenie alkoholem (z czego wynika zakaz na czas służby
nadany w tym fragmencie – Wajikra/3Moj/Leutikon/Kpł 10,8-11);
a być może wiele z tych czynników połączyło się w przyczynę,
której owocem była czynność wykonana inaczej niż Bóg nakazał.

W historii sprowadzenia Skrzyni Przymierza opisanej w 2Sm 6,1-15;
choć tam najpierw popełniono błąd niezgodny z Prawem Boga,
że Arkę załadowano i wieziono na wozie zamiast ją nieść na rękach
(przy pomocy drążków, które były wsunięte w jej pierścienie);
to jednak próba podtrzymania jej (2Sm 6,6-7) by nie spadła
także nie wynikała ze złych intencji, ale miała na celu jej ochronienie,
a mimo tego Aza(h) (Uzza) zginął za chęć jej dotknięcia,
czego z żadnego powodu nie można mu było uczynić…

Choć Aharon i jego potomkowie
mieli jako koheni (kapłani) nauczać i pilnować porządku,
starać się o to, żeby inni byli uświęceni i czynili dobrze;
to nawet oni nie ustanawiali do tego samych siebie ani reguł służby;
ale musieli być wprowadzeni na urząd przez poprzedników
poczynając od Moszego, którego ustanowił sam Bóg,
który objawił mu cały porządek świętej służby.

Bożej służby nie spełnia się jak się samemu chce,
zamiast bezmyślnie działać według swego pomysłu
trzeba najpierw dowiedzieć się ze wzoru, z Biblii,
jakie są oczekiwania Stwórcy i co potrzeba robić,
żeby właściwie spełnić to, co do nas należy,
żeby według wzoru czynić co do nas należy;
a nie porywać się na zadania dla innych,
które mogą przekraczać nasze możliwości
albo nawet być nam całkiem zakazane…

3. Podział Gatunków Zwierząt

„וידבר יהוה אל משה ואל אהרן לאמר אלהם
דברו אל בני ישראל לאמר
זאת החיה אשר תאכלו
מכל הבהמה אשר על הארץ
כל מפרסת פרסה ושסעת שסע פרסת
מעלת גרה בבהמה אתה תאכלו
אך את זה לא תאכלו
ממעלי הגרה וממפרסי הפרסה
את הגמל כי מעלה גרה הוא
ופרסה איננו מפריס טמא הוא לכם
(…)
להבדיל בין הטמא ובין הטהר
בין החיה הנאכלת
„ובין החיה אשר לא תאכל

„I_przemówił יהוה do Moszego i_do Aharona do_powiedzenia do_nich:
Powiedzcie do potomków Iszraela do_powiedzenia:
Takie_[są] te_istnienia, które [możecie]_jeść,
ze_wszystkich zwierząt, które_(są) na tej_Ziemi.
Każde z_rozdzielonym kopytem i_rozszczepioną racicą kopyta
przeżuwające pokarm spośród_zwierząt oto_tych [możecie]_jeść
[gdy mają jednocześnie obie te wskazane cechy],
lecz oto takich [na przykład] nie będziecie_jedli
z_przeżuwających ten_pokarm i_z_[mających]_rozdzielone to_kopyto:
tego wielbłąda, bo przeżuwa, pokarm on,
ale_rozdzielonego nie_ma kopyta, [więc] nieczysty on dla_was.
(…)
Aby_rozróżniać między tym_nieczystym i_między czystym,
i_między tymi_istnieniami jadalnymi
i_między tymi_istnieniami, których nie je_(się).”
(Wajikra/3Moj/Leutikon 11,1-4.47)

Oprócz tematu służby świątynnej, to czytanie zawiera także pouczenia,
które są do praktycznego stosowania dla wszystkich wierzących ludzi
i wymagają od nas uświęcenia przez rozróżnianie co jeść, a czego nie.

Bóg jest właścicielem i gospodarzem całego świata,
a my jako goście w Jego domu musimy szanować Jego zasady
i zachowywać się tak, żeby chciał nas dalej u Siebie gościć;
więc nie potrzeba rozumieć czemu, czy ani co to nam daje,
(choć mogą być dobre owoce jako nagroda za wierność);
ale po prostu przestrzegać Praw, które możemy pojąć później
odkrywając ich sensy i cele w praktycznych doświadczeniach
zamiast oczekiwania wiedzy o tym bez źródeł i podstaw…

Tora(h) zabrania spożywania mięsa zwierząt lądowych,
które nie mają rozdzielonych kopyt lub nie przeżuwają pokarmu
(muszą mieć obie te cechy jednocześnie, a nie tylko jedną),
jak również zwierząt wodnych, które nie mają płetw lub łusek
(dozwolone także muszą mieć obie te cechy jednocześnie)
oraz wskazanych (i podobnych do nich) gatunków ptaków,
których rozróżniania nie określają zasady, ale przykłady.

כי אני יהוה אלהיכם”
והתקדשתם והייתם קדשים כי קדוש אני
ולא תטמאו את נפשתיכם
בכל השרץ הרמש על הארץ
כי אני יהוה המעלה אתכם מארץ מצרים
„להית לכם לאלהים והייתם קדשים כי קדוש אני
„Ponieważ Ja יהוה [Jestem}_Bogiem_waszym
uświęcajcie się i_bądźcie świętymi, bo świętym Ja_[Jestem]
i_nie zanieczyszczajcie_(się) tych dusz_waszych
w_każdym małym_stworzeniu pełzającym po tej_Ziemi,
bo Ja_[Jestem] יהוה, ten_wyprowadzający was z_ziemi Micraim
dla_bycia dla_was za_Boga, więc_bądźcie świętymi, bo świętym Ja!
(Wajikra/3Moj/Leutikon/Kpł 11,44-45)

W kontekście spożywania lub nie spożywania
stworzeń, które są lub nie są do tego właściwe
pojawia się w Biblii nakaz uświęcania się i bycia świętymi,
czyli dosłownie oddzielonym od skażenia, jakie jest wokół nas,
czego Bóg oczekuje od wszystkich, a nie tylko szczególnych osób;
dlatego słusznie należy uważać za nieczyste to, co takie jest,
a o czym Bóg wie lepiej i o czym On to ustanowił i nam objawił;
natomiast za czyste możemy uważać tylko to, co jest czyste
lub poprawiając się i co przechodząc oczyszczenie takim się stało
nie naszą chęcią ani opinią, żeby tak było, ale prawdziwą przemianą

4. Połączenie Ludzi w Jedno

„ἀνέβη Πέτρος ἐπὶ τὸ δῶμα προσεύξασθαι περὶ ὥραν ἕκτην.
ἐγένετο δὲ πρόσπεινος καὶ ἤθελεν γεύσασθαι·
παρασκευαζόντων δὲ αὐτῶν ἐγένετο ἐπ᾽ αὐτὸν ἔκστασις,
καὶ θεωρεῖ τὸν οὐρανὸν ἀνεῳγμένον καὶ καταβαῖνον σκεῦός τι
ὡς ὀθόνην μεγάλην τέσσαρσιν ἀρχαῖς καθιέμενον ἐπὶ τῆς γῆς,
ἐν ᾧ ὑπῆρχεν πάντα τὰ τετράποδα καὶ ἑρπετὰ τῆς γῆς καὶ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ.
καὶ ἐγένετο φωνὴ πρὸς αὐτόν, ἀναστάς, Πέτρε, θῦσον καὶ φάγε.
ὁ δὲ Πέτρος εἶπεν, μηδαμῶς, κύριε,
ὅτι οὐδέποτε ἔφαγον πᾶν κοινὸν καὶ ἀκάθαρτον.
καὶ φωνὴ πάλιν ἐκ δευτέρου πρὸς αὐτόν,
ἃ ὁ θεὸς ἐκαθάρισεν σὺ μὴ κοίνου.
τοῦτο δὲ ἐγένετο ἐπὶ τρίς,
καὶ εὐθὺς ἀνελήμφθη τὸ σκεῦος εἰς τὸν οὐρανόν.
ὡς δὲ ἐν ἑαυτῷ διηπόρει ὁ Πέτρος
τί ἂν εἴη τὸ ὅραμα ὃ εἶδεν,

ἰδοὺ οἱ ἄνδρες οἱ ἀπεσταλμένοι ὑπὸ τοῦ Κορνηλίου
διερωτήσαντες τὴν οἰκίαν τοῦ Σίμωνος
ἐπέστησαν ἐπὶ τὸν πυλῶνα,
(…)
Ἀνοίξας δὲ Πέτρος τὸ στόμα εἶπεν·
ἐπ᾽ ἀληθείας καταλαμβάνομαι ὅτι οὐκ ἔστιν προσωπολήμπτης ὁ θεός,
ἀλλ᾽ ἐν παντὶ ἔθνει ὁ φοβούμενος αὐτὸν καὶ ἐργαζόμενος δικαιοσύνην
δεκτὸς αὐτῷ ἐστιν.”
„….wszedł Kefa na ten taras pomodlić_(się) o godzinie szóstej,
stał_(się) zaś bardzo_głodny i chciał skosztować,
gdy_przygotowywali zaś oni, przyszło na niego zdumienie
i widzi to Niebo otworzone i schodzące naczynie jakieś
jak płótno wielkie czterema początkami spuszczone na tę Ziemię
w którym były wszystkie te czworonogi i pełzające tej Ziemi i ptaki tego nieba
i stał_(się) głos do niego: 'wstawszy Kefo zarżnij i zjedz.’
Ten zaś Kefa powiedział: 'PRZENIGDY WŁADCO,
bo nigdy (nie)_zjadłem każdego pospolitego i nieczystego!’
I głos znów po drugi_raz do niego:
’co ten Bóg oczyścił, ty nie [uważaj_za]_pospolite.’
To zaś stało_(się) do trzech_razy
i zaraz uniesione_(zostało) naczynie do tego Nieba.
Gdy zaś w sobie niepokoił_(się) ten Kefa
czym kolwiek ma_być to widzenie, które zobaczył,

oto ci mężowie ci wysłani przez tego Kornelioua
zapytawszy (o)_ten dom tego Szimona
stanęli_obok przy tej bramie.
(…)
Otworzywszy zaś Kefa te usta powiedział:
’na prawdę chwytam, że nie jest stronniczy ten Bóg,
ale w każdym narodzie ten bojący_(się) go i czyniący sprawiedliwość
godny_przyjęcia (przez)_Niego jest.”
(Dz 10,9z-17.34-35)

Fragment czytany z Brit Chadasza(h), z Odnowionego Przymierza
zaczyna się od wizji apostoła Kefy (Piotra) o oczyszczeniu zwierząt,
widzi on wiele gatunków niedozwolonych do jedzenia i słyszy nakaz spożycia;
z czego wielu ludzi wyciąga pochopny wniosek, że Bóg zmienił Prawo,
choć sam apostoł postąpił wtedy całkiem inaczej i dał inny wzór:
apostoł Kefa SPRZECIWIŁ SIĘ BOGU I ODMÓWIŁ SPOŻYWANIA
wiedząc o tym, że słowa te są sprzeczne z już objawionym Prawem
i nawet Bóg nie może go zmienić by nie podważyć Swego autorytetu;
więc w wizji musi chodzić o coś innego – co apostoł potem rozważa,
zastanawia się jaki może być właściwy sens tego objawienia (Dz 10,17)…

Kefa wyznaje także, że nigdy nie jadł nic pospolitego ani nieczystego
(pospolite jest dozwolone, ale nieuświęcone, jak gazela czy jeleń – nie oddane Bogu,
więc sami ludzie dobrowolnie zakazują sobie tego i powstrzymują się od spożywania,
zaś nieczyste to gatunki zwierząt lub składniki jak np. krew i tłuszcz całkiem zakazane);
zatem z pewnością nie uznał on słów Jeszui (Jezusa) Mesjasza z Mt 15,10-20; Mk 7,14-23
jako zniesienia zasad koszerności i przyzwolenia na jedzenie tego, co pokarmem nie jest
i nie zaczął jeść kamieni, odchodów, gnijącej padliny, trujących grzybów ani innych,
ale właściwie zrozumiał, że tam chodzi tylko o jedzenie nieobmytymi rękami (Mt 15,20),
a zatem dobry zwyczaj mycia, który jest dobrowolny, bo Pismo Święte go nie wymaga
(ale trzeba gdy ręce są brudne, a nie jest konieczne po kontakcie z innym człowiekiem:
nie powinno być zawsze obowiązkowe, ale zależeć np. od tego, jaki to jest człowiek,
czy wiadomo na pewno lub można go podejrzewać o nieczystość czy raczej nie),
i wcale nie zmienia to tego, co można jeść, a tylko jak trzeba do tego przystępować.
Żeby móc zjeść zakazany produkt, który nie jest pokarmem i Mk 7,19 go nie dotyczy,
trzeba by go najpierw kupić lub przygotować, a te złe słowa i czyny wychodzą z serca,
więc grzeszyło by się już pożądaniem, myślą i mową jeszcze zanim się zje nieczyste!
Jeszua (Jezus) Mesjasz nie nauczał nic przeciwko Prawu Boga zapisanemu w Torze,
ale pokazywał, że nawet dobrej tradycji nie można narzucać i karać z jej powodu;
więc apostoł Kefa (Piotr) słusznie pozostawał wierny temu znacznie później.

Apostoł Kefa chodził za Jeszuą jeszcze długi czas po słowach z Mk 7,19;
mógł obserwować jego wzór, uczyć się go naśladować, pytać o sens nauczań,
potem przez kolejnych kilka lat był jednym z natchnionych Duchem Świętego
przełożonych wielotysięcznej społeczności mesjańskiej w Jeruszalaim;
a mimo tego wciąż był wierny Prawu o rozróżnianiu gatunków zwierząt
i nie spożywaniu tego, co sam Bóg w Torze określił jako nieczyste
dowodząc, że tak należy rozumieć Nauczanie Mesjasza!

Zamiast prostego ulegania kontrowersyjnym słowom zrozumiał on,
że Bogu musi chodzić o coś całkiem innego i dlatego pojął właściwy sens,
którym jest dopuszczenie do społeczności wiernych ludzi z innych narodów,
których jahudim dotąd uważali za gorszych i trzymali od siebie z daleka (Dz 10,28),
co jednak nie jest wcale nakazem od Boga, ale ich własnym, ludzkim postanowieniem.
Sam apostoł wyjaśnia jak to zrozumiał i zgromadzonym cudzoziemcom (Dz 10,34-35),
i później także w gronie mesjańskich starszych w Jeruszlaim (Dz 11,17-18).

Słowa te nie oznaczają ani nie wskazują jednak,
że wszyscy ludzie stają się czyści samoistnie i bezwarunkowo,
bo wyraźnie jest mowa o bojących się Boga (chcących poznać Boga judaizmu),
a także już czyniących sprawiedliwość – jak np. Korneliusz według Dz 10,1-4;
a więc wcale nie byle jakich, ale uświęcających się według Słowa Boga,
którzy poznali i zechcieli przyjąć objawienie Biblii i wierną praktykę judaizmu,
zatem są przygotowani do świętości i wzrastają w niej tak, jak powinni…

Chwała Bogu!

Ostatnia modyfikacja: 2020-08-28.

%d bloggers like this:
Click to listen highlighted text!