Ustanowienia Boga w Parszy Kedoszim Tihju

Czas czytania: 20 minut

Komentarz do parszy „Kedoszim Tihju” („Świętymi Bądźcie„):
Wajikra/3Moj/Leutikon/Kpł 19,1-20,27; Ez 20,2-20; Am 9,7-15; 1P 1,13-19.
Ustanowienia (Przykazania) jakie Bóg dał w parszy Kedoszim Tihju.

Rozważanie należy zacząć od samodzielnego
przeczytania lub wysłuchania fragmentów Biblii.

1. Wcześniej Omawiane Zagadnienia

Tematy tych czytań inne niż omówione w tym tekście,
były komentowane w poprzednich cyklach czytania Tory:
– Różne Przykazania uczące świętości;
– życie modlitwą – jej spełnienie w czynach;
– Przykazanie Miłości Bliźniego;
– potrzeba dokonania zmian i poprawy siebie;
– aktywne czynienie dobra i powstrzymywanie zła.
Są one rozważane we wcześniejszych artykułach:
– Świętymi Bądźcie!
– Modlitwa Świętego Życia;
– Miłość Bliźniego i Karcenie;
Uświęcanie Siebie.

Poprzednie komentarze rozważają już praktyczne i duchowe treści parszy,
więc warto kliknąć i otworzyć artykuły wskazane w odnośnikach powyżej.

2. Ustanowienia Boga w Parszy Kedoszim Tihju

Zgodnie z tradycją judaizmu parsza(h) „Kedoszim Tihju” zawiera 51 Przykazań,
które są choćby nieco inne niż już sklasyfikowane wcześniej w spisie 613.
Niektóre z nich są szczególnymi interpretacjami powtórzeń takich samych słów,
ale bywa też, że niektóre słowa mimo powtórzenia nie są uznane za Ustanowienie,
choć ich znaczenie jest bardzo doniosłe i mają konkretny, praktyczny wymiar.

2.1 (341) Nakaz Świętości

„I_przemówił יהוה [Bóg] do Moszego mówiąc:
Przemów do całej społeczności synów Iszraela i_powiedz do_nich:
Świętymi bądźcie, bo świętym [jestem]_Ja יהוה, Bóg_wasz.”

Świętość powinna być cechą powszechną wśród wiernych Bogu
i nie jest to wcale abstrakcyjne, jedynie teologiczne pojęcie,
ale chodzi o oddzielenie i odróżnienie od zepsucia bezbożnych.

Świętość nie ma wyróżniać niektórych osób wewnątrz społeczności
i nie jest to jakaś szczególna cecha czyniąca człowieka „godnym czci”;
ale ma to być odróżnienie całej społeczności od wszystkich ludzi z zewnątrz.

2.2 (342) Bojaźń Wobec Ojca i Matki (Tarjag 213)

„Mąż_każdy matki_swej i_ojca_swego bać_(się_będzie).”

Przykazanie nakazujące szanowanie rodziców było już w parszy „Jitro”,
gdzie wyrażało obowiązek szanowania rodziców – posłuszeństwo im,
a także nakaz wspierania ich i opiekowania się nimi gdy się zestarzeją.

W parszy „Kedoszim Tihju” wykładania skupia się na bojaźni
i dotyczy sposobu w jaki [dorosłe] dzieci mogą odnosić się do rodziców,
np. unikając sporów i mówienia do nich lub o nich w niewłaściwy sposób.

2.3 (343) Zakaz Zwracania Się do bożków (Tarjag 214)

„Nie zwracajcie_(się) do tych_bożków…”

2.4 (344) Zakaz Wytwarzania Bożków, Także dla Obcych (Tarjag 215)

„…i_bożków z_metalu nie wywarzajcie.”

2.5 (345) Kara Śmierci Za Spożycie z Oddania na Ucztę Po Terminie (Tarjag 216)

„A_zjadający winę_swą poniesie, bo tę świętość יהוה [Boga] zbezcześcił
i_wytracona_[zostanie] ta_dusza, ta_oto, z_ludu_jej.”

Wyznaczony czas spożywania z oddań (ofiar) na ucztę (zebach haszlamim)
został już określony wcześniej w parszy „Szemini” – 1 lub 2 wieczory zależnie od intencji,
a co pozostanie do [2. lub] 3. ranka ma być uznane za nieczyste i spalone w ogniu.

W tej parszy Prawo w tym zakresie jest uzupełnione o karę za naruszenie ograniczeń
i jest to najsurowsza kara za zlekceważenie Ustanowień Boga w służbie świętości,
w której nie chodzi po prostu o jedzenie i picie ani radowanie się z ich powodu;
ale ma to duchowy wymiar, więc musi być spełniane właściwie lub wcale.

2.6 (346) Zakaz Zżynania Skraju Pola (Tarjag 217)

„A_w_żniwa_wasze, te żniwa ziemi_waszej nie do_końca skraju pola_swego żął_(będziesz)…”

2.7 (347) Zakaz Zbierania Opadłych Kłosów (Tarjag 218)

„…i_pokłosia żniwa_twego nie_zbierzesz.”

W tradycji judaizmu upadłe kłosy to takie, które „upadły przypadkiem”,
czyli bez intencji zostały upuszczone przez pracujących przy żniwie
(nie pozwala to ubogim upuszczać w pracy, żeby mogli sobie zabrać);
ale właściwy może być też całkiem inny sens tego określenia:
może chodzić o kłosy, które dojrzały i opadły wcześniej
lub takie, które na tym polu dojrzeją dopiero po żniwie
i wtedy same opadną nie mogąc być już zebranymi.

Ogólną zasadą postępowania według tego Prawa
jest zatem, że właściciel zbiera ze swego pola 1 raz w sezonie,
dlatego powinien kontrolować jego stan by zebrać gdy jest najwięcej,
ale wszystko, co na tym polu dojrzewa w innym czasie
ma być przeznaczone dla ubogich, którzy mogą to wziąć.

2.8 (348) Zakaz Zbierania Winogron ze Skrajów Winnicy (Tarjag 219)

„I_winnicy_twojej nie zbieraj [tak_samo, do_końca]…”

2.9 (349) Zakaz Zbierania Opadłych Winogron (Tarjag 220)

„…i_upadającego (w)_winnicy nie zbieraj…”

2.10 (350) Nakaz Pozostawienia Skraju Pola dla Biednych (Tarjag 221)

„…dla_ubogiego i_dla_przybysza pozostaw je, יהוה, Bóg_wasz”

2.11 (351) Nakaz Pozostawienia Opadłych Kłosów dla Biednych (Tarjag 222)

„…dla_ubogiego i_dla_przybysza pozostaw je, יהוה, Bóg_wasz”

2.12 (352) Nakaz Pozostawienia Winogron ze Skrajów Winnicy dla Biednych (Tarjag 223)

„…dla_ubogiego i_dla_przybysza pozostaw je, יהוה, Bóg_wasz”

2.13 (353) Nakaz Pozostawienia Opadłych Winogron dla Biednych (Tarjag 224)

„…dla_ubogiego i_dla_przybysza pozostaw je, Ja יהוה, Bóg_wasz”

2.14 (354) Zakaz Kradzieży i Oszustwa (Tarjag 225)

„Nie oszukujcie…”

W tradycji judaizmu Przykazanie w parszy „Jitro” dotyczy porywania ludzi,
w związku z czym jak wszystkie tam jest zagrożone karą śmierci;
w tym miejscu zakaz jest w zakresie własności materialnej,
którą można oddać wraz z odszkodowaniem – karą pieniężną;
choć oczywiście nieuczciwe pozyskanie majątku to grzech
i właściwie nie można czynić czegoś takiego.

2.15 (355) Zakaz Zaprzeczania Posiadania Cudzego Majątku (Tarjag 226)

„…i_nie zapierajcie_(się)…”

2.16 (356) Zakaz Okłamywania (Tarjag 227)

„i_nie kłamcie mąż_[jeden] do_bliźniego_swego.”

W tradycyjnej wykładni jest to uzupełnienie poprzedniego Przykazania
i dotyczy zaprzeczenia posiadania cudzej własności pod przysięgą.

Ogólnie zakaz okłamywania jest przy intencji wyrządzenia szkody,
np. uzyskania własnej korzyści materialnej cudzym kosztem;
ale nie odnosi się do sytuacji, gdy ma na celu ratowanie życia,
np. gdy czyni się to ukrywając prześladowanych.

2.17 (357) Zakaz Fałszywego Przysięgania (Tarjag 228)

„I_nie przysięgajcie w_Imię_Moje do_kłamstwa i_znieważania tego Imienia Boga_twego, Ja יהוה [Bóg].”

2.18 (358) Zakaz Uciskania – Odmowy Zwrotu Cudzej Własności lub Należnej Zapłaty (Tarjag 229)

„Nie (będziesz)_uciskał tego bliźniego_swego…”

2.19 (359) Zakaz Rabowania (Odbierania Siłą Cudzej Własności) (Tarjag 230)

„…i_nie będziesz_rabował…”

W odróżnieniu od kradzieży czy oszustwa,
których da się dokonać bez świadomości osoby pokrzywdzonej;
tez zakaz innej metody – dotyczy wymuszenia na pokrzywdzonym,
żeby ten przekazał przestępcy coś, co mu się nie należy.

2.20 (360) Zakaz Opóźniania Zapłaty Pracownika (Tarjag 231)

„…nie zatrzymasz zapłaty najemnika u_siebie do rana.”

Zapłata za wykonaną pracę lub usługę musi być wypłacona w terminie.

Nie jest to nakaz codziennych rozliczeń pracodawców z pracownikami,
bo jeśli umowa z góry przewidywała rzadsze rozliczenia, np. co tydzień,
to nocą z Przykazania jest ta po umówionym terminie zapłaty;
ważne jest po prostu, żeby dotrzymywać terminów zapłaty
oraz wypłacać we właściwym czasie całą należność.

Choć jest to zagadnienie doczesne, sprawa majątkowa,
to jednak jest to jednocześnie też sprawa wiary i świętości,
bo trzeba być wiernym w małym, żeby móc być wiernym w wielkim,
jak o tym nauczał Mesjasz Jeszua (Jezus) w Łk 16,10-11.

2.21 (361) Zakaz Złorzeczenia [Nawet Nieświadomemu] (Tarjag 232)

„Nie złorzecz głuchemu…”

Zakaz dotyczy przeklinania i życzenia by komuś stało się coś złego.

2.22 (362) Zakaz Utrudniania Działań Nieświadomym (Tarjag 233)

„…a_przed ślepym nie położysz przeszkody…”

Poza dosłownym sensem „kładzenia kłód pod nogi ślepym”,
co jest rozumiane jako symboliczny przykład szerszego problemu,
bo w sposób oczywisty nie ogranicza się tylko do takiego sposobu;
zakaz ten dotyczy też np. mylących rad oraz błędnego nauczania,
co może zaszkodzić odbiorcom niezdolnym do sprawdzenia
i utwierdzić ich w złym przekonaniu i postępowaniu.

2.23 (363) Zakaz Niesprawiedliwego Osądzania (Tarjag 234)

„Nie czyń krzywdy w_sądzie…”

Nie można nikogo faworyzować ani lekceważyć:
ani biednego, ani bogatego; ani przyjaciela, ani wroga;
ale każdy ma być potraktowany sprawiedliwie i uczcicie
oraz osądzony za to, co faktycznie uczynił, co udowodniono,
żeby właściwe kary były wymierzane tylko winnym.

2.24 (364) Sąd Nie Może Mieć Względu Na Osobę (Tarjag 235)

„…nie podnesiesz biednego i_nie uczcisz twarzy wielkiego…”

Istnieją różne wersje spisu, które mogą mieć to jako 1 Przykazanie
lub rozdzielać bogatych i biednych na 2 oddzielne.

2.25 (365) Sąd Musi Sądzić Sprawiedliwie (Tarjag 236)

„…_w_sprawiedliwości osądzisz bliźniego_twego.”

2.26 (366) Zakaz Propagowania Oszczerstw (Tarjag 237)

„Nie rozgłosisz oszczerstwa w_ludzie_twoim.”

Negatywne informacje na temat innych muszą być
rzetelnie sprawdzone, potwierdzone, poparte dowodami i prawdziwe,
zanim dopuszczalne będzie ostrzeganie o czyimś grzechu.

Zakaz dotyczy propagowania kłamstw i wiadomości niepewnych,
do których zaliczają się też stanowiska, których głoszący nie rozumie;
dlatego sam nie powinien nawet się taką sprawą zajmować,
ale np. przekazać ją do zbadania komuś odpowiedniemu.

2.27 (367) Zakaz Krzywdzenia i Braku Pomocy (Tarjag 238)

„Nie staniesz nad krwią bliźniego_twego.”

„Stawanie nad rozlewem krwi” może dotyczyć różnych sytuacji,
w tym czynności zmierzające do zła i bierność wobec dobra,
co w obu przypadkach jest niewłaściwe.

2.28 (368) Zakaz Nienawiści do Braci [i Sióstr] (Tarjag 239)

„Nie nienawidź tego brata_twego w_sercu_twoim.”

Złe emocje i myśli nie mogą być żywione nawet w ukryciu.

2.29 (369) Nakaz Napominania Grzechów i Błędów (Tarjag 240)

„…upominając upomnisz tego bliźniego_twego
abyś_nie ponosił za_niego grzechu.”

Karcenie grzechów nie jest przejawem nienawiści do grzeszników,
a wprost przeciwnie – to jest odpowiedzialność i troska o dobro,
której ważnym elementem jest wezwanie i danie szansy poprawy.

2.30 (370) Zakaz Zawstydzania Bliźniego (Tarjag 241)

„…upominając upomnisz tego bliźniego_twego…”

Napomnienia udzielane braciom [i siostrom] powinny mieć formę,
która nie będzie poniżająca ani ośmieszająca, ale pomocna w poprawie;
trzeba to czynić z myślą o pozytywnych efektach działania,
a nie jedynie po to, żeby grzech został napiętnowany.

Dopiero w sytuacji gdy zatwardziały grzesznik odrzuca napomnienia
jego osądzony grzech musi być publicznie ogłaszany,
żeby ostrzec i ochronić innych przed krzywdą z jego strony.

2.31 (371) Zakaz Dokonywania Zemsty

„Nie zemścisz_(się)”

Nie można samodzielnie wymierzać (nie)sprawiedliwości,
która w taki sposób mogłaby być bezzasadna lub przesadna
i tym samym narażać czyniącego to na karę i obowiązek zapłaty
nawet wtedy gdy druga strona jest pierwotnym winnym w sprawie.

2.32 (372) Zakaz Trzymania Urazy

„…i_nie [trzymaj]_urazy (do)_tych synów ludu_twego…”

Nie można rozpamiętywać doznanych krzywd – wracać do nich w myślach,
co mogłoby kusić i prowadzić do złych zamiarów i czynów.

2.33 (373) Przykazanie Miłości Bliźniego (Tarjag 242)

„…ale_miłuj bliźnego_swego jak_siebie_samego.”

2.34 (374) Zakaz Parzenia Różnych Gatunków Zwierząt (Tarjag 243)

„Bydła_twego nie parz dwóch gatunków.”

2.35 (375) Zakaz Mieszania Upraw Różnych Roślin na Jednym Polu (Tarjag 244)

„Pola_twego nie obsiewaj dwoma gatunkami.”

W innym wersecie jest także podobny zakaz dotyczący winnicy;
zatem to Przykazanie pokazuje na przykładzie ogólniejsze Prawo,
które obejmuje różne rodzaje upraw, a nie tylko zboże na polu.

Różne gatunki nie mogą być ze sobą wymieszane,
ale duże pole można podzielić na mniejsze części
i każdą z nich obsiać jednym innym gatunkiem;
co było i jest powszechną praktyką rolniczą,
która pozwala rozłożyć w czasie dojrzewanie plonów
i dokonywać żniw stopniowo przez dłuższy czas.

2.36 (376) Zakaz [Wykonywania i] Ubierania Szat z Mieszanych Tkanin

„i_szaty (z)_dwóch_gatunków przędzy nie założysz na_siebie.”

Tradycja judaizmu wywodzi (część) tego Przykazania z innego wersetu,
gdzie jest mowa konkretnie tylko o mieszance lnu i wełny,
dlatego inaczej niż w innych sprawach nie uogólnia przykładu,
ale ogranicza zakres szerokiego zakazu tylko do jednej mieszanki.

Len i wełna są tkaninami o różnym pochodzeniu – roślinną i zwierzęcą,
a każdy rodzaj włókna w rzeczywistości zawiera różne składniki,
które są substancjami należącymi do tych samych kategorii;
dlatego zakaz nie musi szczegółowo rozróżniać włókien podobnych,
ale raczej odnosi się do włókien o różnym pochodzeniu,
jak produkowane z roślin, sierści zwierząt czy sztucznych.

2.37 (377) Zakaz Zbierania Plonów z Roślin Wieloletnich przez 3 Lata (Tarjag 245)

„A_gdy wejdziecie do tej_ziemi i_zasadzicie każdy_[gatunek] drzewa [z_owocami]_do_jedzenia,
to_nieobrzezany, nieobrzezany ten owoc_jego trzy lata będzie dla_was,
nieobrzezany, nie jedzony_(będzie).”

2.38 (378) Nakaz Oddania Całego Plonu 4. Roku Roślin Wieloletnich (Tarjag 246)

„I_w_roku tym_czwartym będzie każdy owoc_jego poświęcony,
tym_dziękczynnym_[darem] dla_יהוה [Boga].”

Cały plon 4. roku ma być przeznaczony na oddania,
z których odpowiednie części mogą być spożywane przy Świątyni.

2.39 (379) Możliwość Korzystania z Plonów Roślin Wieloletnich od 5. Roku

„A_w_roku tym_piątym jeść_[będziecie] ten owoc_jego
aby_pomnożyć dla_was plon_jego.”

Z plonów 5. i dalszych lat należy oddzielać pierwociny i dziesięciny,
które pozostają przeznaczone dla Świątyni i na uczty jak w 4. roku,
ale reszta plonów pozostaje do dyspozycji uprawiającego.

2.40 (380) Zakaz Spożywania Czegokolwiek bez Opanowania (Tarjag 247)

„Nie zjecie nad tą_krwią.”

Dosłownie to Przykazanie zakazuje spożywania czegokolwiek [innego] przy krwi,
nie jest to więc powtórzenie wcześniejszych zakazów spożywania krwi;
a w tradycji jest to interpretowanego jako zakaz pożądliwego podejścia do jedzenia,
w którym nie dba się o porządne spełnienie zasad i zwyczajów,
w związku z czym można by dopuścić się naruszeń Tory,
byle tylko móc szybko się najeść – jak żarłok lub pijak.

2.41 (381) Zakaz Wróżenia i Uznawania Przepowiedni (Tarjag 248, 249)

„Nie wróżcie…”

Wróżenie to fałszywe przepowiadanie przyszłości
nie oparte na rzetelnej wiedzy o faktach i zachodzących procesach;
ale próbujące wmawiać co ma się stać z nieistotnych powodów,
które nie mają żadnego wpływu ani związku z przedmiotem zapowiedzi,
które mają na celu odwrócenie uwagi i zmanipulowanie odbiorcy.

2.42 (382) Zakaz Czarowania

„…i_nie czarujcie…”

Czarowanie polega na dodawaniu efektownych pozorów do prostych działań,
np. po to, żeby wyleczony z choroby nie wiedział, że pomógł mu lek z ziół,
ale myślał, że potrzeba do tego nadludzkich zdolności szamana;
który miałby sprawiać coś, czego inni z tych składników nie uzyskają.

Wiedza i umiejętności lekarzy są cenne i potrzebne,
ale ich pacjenci muszą być uczciwie powiadamiani
zarówno o tym co im dolega jak i jak będą leczeni.

2.43 (383) Zakaz Obcinania Włosów po Bokach Głowy (Tarjag 250)

„Nie [strzyżcie]_wokół boków głów_waszych…”

Choć Przykazanie nie wyjaśnia których włosów nie ścinać,
to oczywistym jest, że strzyżenie wszystkich włosów narusza zakaz
(poza sytuacjami jak koniec nazireatu lub oczyszczenie z caraatu,
gdy uczynienie tego jest konkretnie nakazane szczególnym Prawem)
;
dlatego odpowiednia część włosów na głowie ma zostać niestrzyżona.
Jr 9,24-25/25-26 i tradycja judaizmu wskazują, że powinny to być peot (pejsy),
czyli włosy na skroniach – rosnące z przodu powyżej uszu.

Bez ksiąg Tanakhu i tradycji sama Tora(h) nie wskazuje które włosy zachowywać;
jednak mimo tego trzeba dokonać w tym zakresie jakiegoś wyboru,
a najwłaściwsze jest uczynienie tego w zgodzie z historyczną praktyką
i kontynuowanie zwyczaju, który funkcjonował w czasach biblijnych,
od początku był sposobem rozumienia i spełniania Tory.

2.44 (384) Zakaz Golenia Włosów Krawędzi Brody (Tarjag 251)

„…i_nie niszcz tych boków brody_twej.”

Zakaz dotyczący brody jest mniej rygorystyczny,
ponieważ można ją przycinać, ale nie do samej skóry;
więc może być skrócona, ale nie całkiem usunięta
(poza już wskazanymi wyjątkowymi sytuacjami).

2.45 (385) Zakaz Nacięć na Ciele na Znak Żałoby po Zmarłym

„I_nacięć za_duszę_[zmarłą] nie umieszczjcie na_ciałach_waszym…”

Szczególny zakaz dotyczy konkretnego pogańskiego zwyczaju,
jednak rozpoznanie intencji może być trudne lub niemożliwe;
zaś sama czynność jest ogólnie zakazana kolejnym Przykazaniem,
które zakazuje czynić [trwałych] znaków na ciele niezależnie od intencji;
dlatego Tarjag pomija ten wyróżniony przypadek,
który może być źródłem i wyjaśnieniem zakazu.

Nie jest to zakaz np. namaszczania lub malowania,
przy których nie następuje uszkodzenie skóry.

Część o żałobie po zmarłych zapisana tylko w zdaniu o nacięciach na ciele,
zatem nie ogranicza pozostałych zakazów w tym i sąsiednich wersetach.

2.46 (386) Zakaz Tatuaży (Tarjag 252)

„…i_pism tatuaży nie umieszczajcie na_was.”

2.47 (387) Zakaz Doprowadzania Córki do Nierządu

„Nie hańb tej córki_twej do_nierządu
i_nie nierząda_(będzie) ta_ziemia i_pełna ta_ziemia rozpusty.”

2.48 (388) Nakaz Czczenia Świątyni Boga (Tarjag 253)

„I_Przybytek_Mój czcić czcić_[będziecie].”

2.49 (389) Zakaz Prób Wywoływania Duchów [Zmarłych] (Tarjag 254)

„Nie zwrócisz_(się) do tych_wywoływaczy_[duchów]…”

Jest to zakazane nie dlatego, że jest możliwe, ale dlatego, że jest niewłaściwe.
Niewłaściwe mogą być także takie sprawy, które są w praktyce niemożliwe,
np. nie da się przeskoczyć nad wielką przepaścią – to by była pewna śmierć.

Bez akceptacji, udziału i pomocy Boga
ludzie sami nie mogą wskrzesić umarłego ani wezwać ducha,
bo gdyby mogli, to wpływowi i bogaci zapewnialiby sobie wieczną obecność
i zatrudniając wywoływaczy ciągle wywierali wpływ na świat zza grobu;
więc np. od wieków trwałoby panowanie tych samych starożytnych królów,
co się oczywiście nie dzieje, bo za żadne pieniądze nie da się tego zrobić.

Osoby podające się za zdolne do wywoływania duchów określa się jako „medium”,
co z języka łacińskiego oznacza „środkowy” czyli w tym kontekście „pośrednik”,
bo w rzeczywistości korzystający z ich usług nie widzą ani nie słyszą ducha,
ale to „medium” przekazuje jak duch miałby wyglądać, co robić i co mówić;
zaś sam „pośrednik” wcale nie ma w tym zakresie nadludzkich zdolności,
ale potrafi tak prowadzić rozmowę, że dowiaduje się z niej o zmarłym,
a także o tym czego klient oczekuje i spodziewa się usłyszeć od ducha,
po czym przekonująco dokładnie o tym zmyśla – po prostu oszukuje
i właśnie dlatego Tora(h) nie pozwala „korzystać” z oszustwa.

Ducha zmarłego mógłby efektownie udawać także [upadły] anioł,
ale prawdziwy mógłby być jedynie posłany przez samego Boga,
który nie współdziała z odstępcami, których działań zabrania,
więc nie wspiera bezbożnych wezwań bez próśb do Najwyższego.

Choć w relacjach rzekomych „rozmów z duchami” (jak w 1Sm 28,7-20)
jest to przedstawiane tak, że człowiek mówi do ducha, a duch do człowieka;
to jednak w kontekście widać, że za ducha robi to wywołujący (1Sm 28,13-14),
ponieważ Szaul sam nie widział Szmuela, ale trzeba mu go było opisać;
zaś „wróżka” wiedząc kogo ma przywołać wiedziała co o nim mówić,
bo Szmuel (Samuel) był ważną i powszechnie znaną osobą.

Bóg oczywiście mógł zechcieć wykorzystać „wróżkę” do skarcenia Szaula
i natchnąć jej wypowiedzi, ale „wywołanie ducha” nie było do tego potrzebne.

2.50 (390) Zakaz Zwracania się do Wróżbitów (Tarjag 255)

„…ani_do tych_wróżbitów nie wypytujcie dla_nieczystości w_nich.”

2.51 (391) Nakaz Szanowania Starszych

„Przed obliczem siwym wstaniesz
i_szanować_(będziesz) oblicze starca.”

2.52 (392) Nakaz Szanowania Mędrców Tory (Tarjag 256)

„Przed obliczem siwym wstaniesz
i_szanować_(będziesz) oblicze starca
i_bać_(się_będziesz) od_Boga_twego.”

2.53 (393) Nakaz Jednakowego Traktowania Przybyszów

„A_gdy osiedli_(się) z_tobą przybsz w_ziemi_twej, nie gnęb go;
jak_rodowity z_wami będzie dla_was ten_przybysz mieszkający z_wami
i_miłować_(będziesz) go jak_siebie_samego,
bo przybyszami byliście w_ziemi Micraim.
Ja_(jestem) יהוה, Bóg_wasz.”

2.54 (394) Zakaz Stosowania Nierównych Miar do Oszustw (Tarjag 257)

„Nie czyńcie krzywdy w_sądzie, w_miarach, w_wagach i_w_objętości.”

2.55 (395) Nakaz Posiadania Równych Miar (Tarjag 258)

„Wagi sprawiedliwe, odważnik sprawiedliwy, efy [zborniki mąki] sprawiedliwe i_hin [zbiornik płynu] sprawiedliwy będzie dla_was.”

2.56 (396) Zakaz Złorzeczenie Przodkom (Tarjag 259)

„Jeśli mężczyna_[jakiś], mężczyzna, który złorzeczył_(będzie)
temu ojcu_swemu i_tej matce_swej, śmiercią umrze,
ojcu_swemu i_matce_swej złorzeczył, kre_jego na_niego_(spadnie).”

2.57 (397) Nakaz Spalenia Skazanych na Taką Karę (Tarjag 260)

„W_ogniu spalą jego i_je
i_nie będzie hańby w_pośród_was.”

2.58 (398) Zakaz Przyjmowania Zwyczajów Wrogich Narodów (Tarjag 261)

„I_nie postępujcie w_ustawach tego_narodu,
który Ja wypędzam od_oblicz_waszych,
bo te wszystkie rzeczy czynili i_obrzydziłem_(sobie) w_nich.”

3. Liczenie Aomeru

W Szabat 10/11.05.2024 jest 2. dzień 2. miesiąca Ziw/Eir,
11. dzień licząc od 1. powszedniego po zakończeniu Chag HaMacot,
zatem 4. dzień 2. tygodnia i łącznie 11. dzień liczenia aomeru.

Chwała Bogu!

Wyraź opinię o artykule:

Click to listen highlighted text!