Mesjasz Zapowiedziany w Historii
Komentarz do parszy „WaJeszeb” (części „I_Osiadł”):
Bereszit/1Moj/Genesis/Rdz 37,1-40,23; Am 2,6-3,8; Dz 7,9-16.
Historia Josefa objawia prawdy o Mesjaszu Jeszui (Jezusie).
Rozważanie należy zacząć od samodzielnego
przeczytania lub wysłuchania fragmentów Biblii.
1. Wcześniej Omawiane Zagadnienia
Tematy tego czytania inne niż omówione w tym tekście,
były komentowane w poprzednich cyklach czytania Tory:
– Chronologia wydarzeń opisanych w tej parszy;
– Dzieje i postawy Josefa w kolejnych sytuacjach;
– Prorocze sny Josefa i ich właściwe znaczenia;
– Nienawiść i postępowanie braci wobec Josefa;
– Historia Jahuda(ha) i Tamar – wzór lewiratu;
– Gorliwość w obronie prawdy i sprawiedliwości;
– Nie przecenianie sukcesów i uczenie się na błędach;
– Oczekiwania Boga od wybranych i karcenie grzechów;
– Ustanowienia (Przykazania) jakie Bóg dał w parszy WaJeszeb.
Są one rozważane we wcześniejszych artykułach:
– Odważnie i Wytrwale w Sprawiedliwości;
– W Czasie Obecności;
– Gorliwość o Prawdę;
– Sukcesy i Porażki Wobec Świętości;
– Powołani do Wyższych Wymagań;
– Ustanowienia Boga w Parszy WaJeszeb.
Poprzednie komentarze rozważają już praktyczne i duchowe treści parszy,
więc warto kliknąć i otworzyć artykuły wskazane w odnośnikach powyżej.
2. Mesjasz Zapowiedziany w Historii
2.1. Podejście do Rozważania Biblii
W poprzednim komentarzu w tym cyklu czytania Tory zostało pokazane
jak na podstawie Tory świadczyć wyznawcom judaizmu o właściwej czci Mesjasza
pokazując, że Tanakh potwierdza możliwość kłaniania się namaszczonym ludziom;
a w tym komentarzu odparte zostaną zarzuty pojawiające się wśród „chrześcijan”,
że judaizm mesjański za mało mówi o Mesjaszu lub umniejsza go i pozbawia czci
lub że za mało zajmujemy się proroctwami o przyszłości, bo głównie i ciągle Torą,
która w rzeczywistości także jest ważnym i obszernym źródłem w tych tematach,
zaś my możemy pojąć i mówić o nich więcej niż inni, bo także to, co inni pomijają,
a co ma ogromny wpływ na właściwe pojmowanie tych zagadnień…
To, co może być powiedziane o Mesjaszu w oparciu o treść tej i kilku następnych parsz
(w oparciu o które można pokazać kolejne aspekty, dalszą przyszłość i wyjaśnić więcej),
jest zagadnieniem już bardzo słabo znanym i mało nauczanym w „chrześcijaństwie”.
W początkowym okresie tak zwani „ojcowie Kościoła” czerpali to jeszcze z judaizmu,
ale z czasem nawiązywano do tego coraz mniej i coraz rzadziej, aż do zapomnienia
i ogólnie obecnie rzadkie nauczanie o tym jest przytaczane głównie w społecznościach,
które mają dość pozytywne nastawienie do Narodu Iszraela i biblijnej tradycji judaizmu
lub ewentualnie zostało z takiej społeczności zasłyszane i może być powtórzone;
a wiele osób nie traktując Tory jako źródła wiary nie rozważa jej i nie może pojąć
będąc niechętnymi do tej części Biblii lub takiego podejścia do Pisma Świętego…
Tak zwani „protestanci” skupiający się bardziej na walce z odstępstwami „Kościoła”
(i z powodu tego zbiorczo nazywani tak przez katolików, choć to nie jest 1 nurt)
lub ewentualnie swojej poprzedniej społeczności, której niebiblijność dostrzegli
i często ograniczający swą gorliwość tylko do krytykowania podstawowych błędów,
a nie odkrywający, odtwarzający i spełniający pierwotne wierzenia i zwyczaje,
do których trzeba powrócić by stać się wiernym Bogu i wzrastać w pobożności;
ze swoją zasadą „tylko Pismo” i ograniczeniem do „prostego” odczytywania Biblii
uznają symboliczne znaczenia tekstu tylko tam, gdzie jest o tym napisane wprost
lub o czym sama Biblia dalej podaje też interpretację i wyjaśnienie w innym sensie;
ale judaizm zupełnie inaczej uznaje, że Tanakh zwykle ma kilka poziomów znaczeń
i dlatego każdy fragment może być dosłowny i symboliczny, doczesny i duchowy;
więc np. to samo Przykazanie odnosi się do spraw materialnych i służby Bogu,
a doczesna starożytna historia może być jednocześnie mesjańskim proroctwem
(dlatego np. apostołowie mogli dodawać wiele mesjańskich wykładani do Tanakhu)
i nie są to możliwości alternatywne, z których trzeba by wybrać tylko jedną,
ale kilka jednakowo prawdziwych znaczeń należy uznać tak samo…
2.2. Mesjasz we Wzorze Objawionym w Torze
Historia patriarchy Josefa, która zaczyna się w parszy na ten tydzień i kończący go Szabat
jest jednocześnie proroctwem ukazującym jakim ma być i czego dokonać Mesjasz,
którego wiele ważnych i prawdziwych cech ukazuje w przedstawionym podobieństwie:
– Josef jest jednym z młodszych synów tak jak Jeszua przyszedł po wielu pokoleniach;
– Josef to najbardziej umiłowany z synów Jakuba tak jak Jeszua to wybrany syn Boga;
– Josef naraża się karcąc braci i walcząc o sprawiedliwość tak jak Jeszua z przywódcami;
– Josef zostaje wrzucony do studni i uznany za zmarłego, choć nadal żyje wśród obcych;
– Josef zostaje pomówiony o cudzołóstwo tak jak Jeszua o zagarnięcie pozycji Boga;
– Josef zgodnie z proroctwem ma zostać wywyższony i otrzymać cześć od swych braci,
jednak dopiero po ciężkich doświadczeniach i przejściu wielu prób…
W tej części historii Josefa, która jest opisana w tym czytaniu Tory,
jej mesjańskie znaczenie jest już historycznie spełnione i powszechnie znane:
Jeszua (Jezus) przyszedł jako człowiek, postępował i został potraktowany jak Josef,
mając daną obietnicę wywyższenia i zwierzchnictwa jeszcze nie zapanował jawnie,
ale ciągle pozostaje wierny Bogu, dobrze służy zmierzając do spełnienia proroctw
i przynosząc błogosławieństwo i powodzenie tym, którzy są razem z nim.
Historia Josefa jest ważnym źródłem, które od początku zapowiada,
że panowanie Mesjasza nie ma trwać od samego początku jego historii,
że Mesjasz nie ma przyjść jako od razu powszechnie uznany i panujący król,
co w I wieku n.e. było błędnym oczekiwaniem ówczesnego judaizmu,
w którym nawet apostołowie nie pojmowali jeszcze potrzeby 2 przyjść;
ale zarówno samo jego pojawienie się jak i późniejsze wywyższenie
jest postanowione na wyznaczone i wyraźnie oddzielone od siebie czasy;
co także przez „chrześcijan” musi być teraz zrozumiane jako lekcja,
która nie pozwala utożsamić Mesjasza z Bogiem panującym zawsze
i upoważniającym Jeszuę do objęcia władzy zgodnie z ustanowieniem,
żeby mógł sprawować powierzone mu zwierzchnictwo i wykonać misję,
jaką jest uratowanie ludzkości i doprowadzenie nas do służby Bogu,
którego tutaj symbolizują zwierzchnicy Josefa, w tym np. Jakub lub faraon
świadczący, że sam Bóg jest kimś innym i ważniejszym niż Mesjasz.
W świetle faktów, jakie o Mesjaszu ukazują zapowiadające go proroctwa,
w tym w szczególności właśnie ten wzór, jaki tu przedstawia historia Josefa;
jasne jest, że uznawanie go jako ustanowionego przez Boga króla-człowieka
nie jest jego umniejszaniem ani pozbawianiem czci, ale właściwym przyjęciem;
zaś raczej grzechu nadmiernego wywyższenia dopuszczają się ubóstwiający go
lub w jakikolwiek sposób zrównujący z Bogiem i czczący jak samego Boga,
który nigdy nie jest poddany synowi, a zawsze będzie ponad nim (1Kor 15,24-28),
tak jak dowódca straży i faraon zachowali swą zwierzchność nad Josefem
i po powierzeniu mu władzy nad wszystkim co mieli, mogli też zdjąć go z urzędu,
czego rzeczywisty przykład pojawił się w tej historii nie bez ważnego powodu,
ale po to by pokazać, że jest jeszcze zwierzchność nad Mesjaszem (1Kor 11,3),
który wielokrotnie przyznawał, że Bóg jest większy niż on (J 14,28; 8,54; 5,19).
2.3. Podsumowanie
Biblijną wiarą nie jest wyszukiwanie sobie tylko wersetów pasujących do oczekiwań i założeń,
ale uznawanie i kierowanie się, w tym poprawianie swoich przekonań w świetle Pisma,
do czego konieczna jest otwartość na sprawdzanie i zmienianie własnych poglądów
gdy ktoś pokaże lub jakoś inaczej dostrzeżone zostanie coś, co ujawni brak lub błąd.
Trzeba przy tym rozumieć też, że jak dla nas źródłem jest aktualny kanon Biblii,
tak dla autorów jej późniejszych ksiąg już obowiązująca była treść starszych,
którą musieli znać, uznawać i potwierdzać, a nie mogli się jej sprzeciwiać;
dlatego najstarsze objawienia Boga są najważniejsze i najpewniejsze,
a rozważane tu proroctwa o Mesjaszu zawarte w historii patriarchy Josefa
stanowią najmocniejszy fundament prawdziwej biblijnej, mesjańskiej wiary;
w której Jeszua (Jezus) Mesjasz zajmuje właściwe mu drugie miejsce po Bogu
ponieważ spełnia ukazujące go wzory z proroctw i tym samym sam jest wzorem,
że można być w pełni posłusznym Bogu i żyć święcie, czego i od nas oczekuje.
Chwała Bogu!