Wyświęcenie do Wiernej Służby
Komentarz do parszy „Szemini” (części „[Dnia]_Ósmego„):
Wajikra/3Moj/Leutikon/Kpł 9,1-11,47; 2Sm 6,1-7,17; Dz 10,1-35.
Wyświęcenie niezbędne do spełniania szczególnej funkcji.
1. Wcześniej Omawiane Zagadnienia
Tematy tych czytań inne niż omówione w tym tekście,
były komentowane w poprzednich cyklach czytania Tory:
– Wyświęcenie kohenów do służby i początek jej spełniania;
– Szczegóły rozważania o powodach śmierci synów Aharona;
– Rozróżnianie czystości zwierząt i sens wizji Kefy (Piotra);
– Właściwa ocena faktów – Prawo i praktyka;
– Uznanie swego błędu i poprawa zwierzchnika.
– Ustanowienia (Przykazania) jakie Bóg dał w parszy Szemini.
Są one rozważane we wcześniejszych artykułach:
– Przygotowani do Świętości;
– Właściwe Uświęcenie;
– Mylić Się Może Nawet Największy;
– Wybranie, Odpowiedzialność i Poprawa;
– Ustanowienia Boga w Parszy Szemini
Poprzednie komentarze rozważają już praktyczne i duchowe treści parszy,
więc warto kliknąć i otworzyć artykuły wskazane w odnośnikach powyżej.
2. Wyświęcenie do Wiernej Służby
Wajikra/3Moj/Leutikon/Kpł 9,1.7:
ויהי בּיּום השּׁמיני”
קרא משׁה לאהרן וּלבניו וּלזקני ישׂראל
(…)
ויּאמר משׁה אל אהרן קרב אל המּזבּח
ועשׂה את חטּאתך ואת עלתך
וכפּר בּעדך וּבעד העם
ועשׂה את קרבּן העם
„וכפּר בּעדם כּאשׁר צוּה יהוה
(że)_wezwał Mosze(h) do_Aharona i_do_synów_jego i_do_starszych_Iszraela.
(…)
I_powiedział Mosze(h) do Aharona: Zbliż_(się) do tego_ołtarza
i_uczyń to (oddanie_za)_grzech_twoje i_to (oddanie)_wstępujące_twoje
i_przebłagaj za_siebie i_za ten_lud
i_uczyń to oddanie_jego tego_ludu
i_przebłagaj za_nich jak nakazał יהוה [Bóg].”
Nie tylko początkowy werset tej myśli, ale cała parsza(h) na ten tydzień
zaczyna się od słów, wskazujących, że nastąpiło to w ósmym dniu,
gdy już dopełniło się 7 dni wyświęcenia Aharona i jego synów,
które mieli spędzić przy wejściu do Namiotu Wyznaczonych Czasów
i dopiero teraz rozpocząć służbę, w ramach której mogą wejść do środka,
co Aharon czyni po raz pierwszy dokonując przebłagania za lud.
Wajira/3Moj/Leutikon/Kpł 10,1-2:
ויּקחוּ בני־אהרן נדב ואביהוּא”
אישׁ מחתּתו
ויּתּנוּ בהן אשׁ ויּשׂימוּ עליה קטרת
ויּקרבוּ לפני יהוה
אשׁ זרה אשׁר לא צוּה אתם
ותּצא אשׁ מלּפני יהוה
„ותּאכל אותם ויּמתוּ לפני יהוה
mąż_[każdy] kadzielnicę_swoją
i_włożyli w_nie ogień i_umieścili na_nim kadzidła
i_złożyli przed_obliczem יהוה [Boga]
ogień obcy, którego nie nakazał im
i_wyszedł ogień z_przed_oblicza יהוה [Boga]
i_pożarł ich i_zmarli przed_obliczem יהוה [Boga].”
Czynienie wszystkiego dokładnie według Ustanowień Tory jest bardzo ważne,
bo 2 starsi synowie Aharona, będąc najszlachetniejszymi z całego narodu
i wcześniej wybranymi do tego, żeby móc podejść oglądać objawienie Boga,
tutaj zginęli za to, że część służby spełnili po swojemu i niewłaściwie,
nie wzięli do kadzenia ognia z ołtarza, ale rozpalony niezależnie
chcąc się wykazać gorliwością i złożyć Bogu dodatkowe oddanie,
które nie mieściło się w ramach ustanowionego Porządku ich służby…
W judaizmie rozważa się różne powody błędu synów Aharona, w tym:
– wielką gorliwość, która nie była jeszcze właściwie ukształtowana;
– samowolne działanie przed dopełnieniem 7 dni wyświęcenia;
– przystąpienie do służby w stanie nietrzeźwości po wypiciu wina;
co wynika z treści Tory w kontekstach sąsiadujących z tym wydarzeniem;
trzeba zatem uznać z tego wzoru, że właściwa służba kohena (kapłana)
wymaga spełniania warunków, które określają jak sprawować ją dobrze
nie myląc się i nie znieważając Boga popełnianymi błędami;
w związku z czym bywa i tak, że konieczne jest powstrzymanie się
i odłożenie pewnych działań na później, kiedy wykona się je lepiej,
podczas gdy nieprzygotowana i nagła reakcja byłaby zła i szkodliwa.
Hbr 5,4-6:
„καὶ οὐχ ἑαυτῷ τις λαμβάνει τὴν τιμήν
ἀλλὰ καλούμενος ὑπὸ τοῦ θεοῦ καθώσπερ καὶ Ἀαρών
οὕτως καὶ ὁ Χριστὸς οὐχ ἑαυτὸν ἐδόξασεν
γενηθῆναι ἀρχιερέα
ἀλλ᾽ ὁ λαλήσας πρὸς αὐτόν
υἱός μου εἶ σύ ἐγὼ σήμερον γεγέννηκά σε
καθὼς καὶ ἐν ἑτέρῳ λέγει
σὺ ἱερεὺς εἰς τὸν αἰῶνα κατὰ τὴν τάξιν Μελχισέδεκ”
ale powoływany przez tego Boga jak i Aharon,
tak i ten Mesjasz nie sam_siebie wychwalił
(by)_stać_(się) kohenem_hagadol,
ale Ten mówiący do niego:
’synem mym jesteś ty, ja dzisiaj zrodziłem cię’
jak i w innym mówi:
’ty kohenem na ten wiek według porządku Melekh-Cadika.'”
Jeszua (Jezus) Mesjasz niczym nie grzeszył przeciwko Bogu,
w tym np. nie wziął sobie sam koheństwa wbrew Torze
ani nie sprawował swej służby w sposób niewłaściwy;
ale nauczył się wszystkiego i przeszedł pełne wyświęcenie
nie wstępując do Miejsca Świętego zanim stało się to dozwolone,
lecz wstępując do Ojca (J 20,17) dopiero po uprawomocnieniu,
kiedy mógł już wnieść przed Boga swoją krew przebłagania
w zgodzie z tym, co ukazują wskazujące go obrzędy Tory.
Wierność Bogu we wszystkich szczegółach jest konieczna
nie tylko w praktyce spełniania Przykazań, ale rozumieniu Tory,
bo nie da się czynić poprawnie kierując się błędnym pojmowaniem
czy próbując naśladować złe wyobrażenie danego wzoru;
dlatego Jeszua (Jezus) został posłany aby spełnić Torę
ukazując swoim życiem właściwe znacznie wszystkiego
i zachęcając, aby tak to pojmować i wykonywać.
Chwała Bogu!