Przemienienie Postaw Ludzi
Komentarz do parszy „Ki Taboe” (części „Gdy Przyjdziesz”):
Debarim/5Moj/Deuteronomion/Pwt 26,1-29,8/9; Iz 60,1-22; Dz 7,30-36.
Przemienienie zapowiedziane w proroctwie o światłości od Boga.
Rozważanie należy zacząć od samodzielnego
przeczytania lub wysłuchania fragmentów Biblii.
1. Wcześniej Omawiane Zagadnienia
Tematy tego czytania inne niż omówione w tym tekście,
były komentowane w poprzednich cyklach czytania Tory:
– wejście do dziedzictwa otrzymanego od Boga;
– wyznanie prawdy o doświadczeniach i czynach;
– błogosławieństwa lub przekleństwa zależą od wierności;
– rozliczenie dziesięcin;
– dobre pouczenia zawarte w przekleństwach;
– zakaz błędnego nauczania i zwodzenia nieświadomych;
– uczciwe sprawdzanie i rozpoznawanie prawdy;
– życie pod panowaniem Mesjasza – w przyszłości i teraz;
– warunki wejścia i życia w Królestwie Boga;
– Ustanowienia (Przykazania) jakie Bóg dał w parszy Ki Taboe.
Są one rozważane we wcześniejszych artykułach:
– Prawdziwość Życia Słowem Boga;
– Przekleństwa ku Dobremu;
– Era Mesjańska;
– Wejście do Królestwa Boga;
– Ustanowienia Boga w Praszy Ki Taboe.
2. Przemienienie Postaw Ludzi
Iz 60,14:
והלכוּ אליך שׁחוח בּני מענּיך”
והשׁתּחווּ על כּפּות רגליך כּל מנאציך
„וקראוּ לך עיר יהוה ציּון קדושׁ ישׂראל
i_ten_pokłon_składają do stóp nóg_twoich wszyscy gardzący_tobą
i_nazwą dla_ciebie: 'Miasto יהוה [Boga], Cion Świętego Iszraela’.”
Haftora(h) do parszy „Ki Tabo” zawiera ważne i znaczące proroctwo
o objawieniu się chwały Boga i wielkim dziele, jakiego dokona w przyszłości;
efektem tego ma być wielka zmiana tego, co obecnie jest powszechne:
pogardy i nienawiści wielu narodów do Iszraela i Jeruszalaim,
które mają być zastąpione szacunkiem, wywyższeniem i służbą.
W czasie gdy to proroctwo było dane, jego treść wcale nie dziwiła,
bo narody nie znały ani nie uznawały Biblii ani Boga, który ją objawił,
jawne pogaństwo było przeciwne Torze, która zabrania jego praktyk
i w sposób oczywisty też ludziom, którzy ją spełniali i egzekwowali;
obecnie zdumiewające jest jednak, że niemal niezmieniony stan trwa
pomimo tego, że „chrześcijanie” uznają, że opierają się na Piśmie
i w dodatku, że czynią to prosto, dosłownie, bez zawiłych wykładni,
bo już otrzymali tę światłość, jaką miał przynieść Chrystus (Łk 1,78);
a jednak bez uznania miejsca i ludzi, o których napisano to jasno
i nie może być wątpliwości czego i kogo dotyczy proroctwo.
Oczywiście czas spełnienia tego proroctwa jeszcze nie nastąpił
i tej wielkiej zmiany wciąż trzeba się spodziewać i jej oczekiwać;
ale jednak rozsądnym byłoby zmierzanie ku znanemu celowi
i dbanie o to, żeby świadomie opowiadać się po właściwej stronie,
być ze sprawiedliwymi i jako sprawiedliwy, którego wywyższy Bóg;
a dopuszczając, że jeszcze nie robią tego ci, którzy tego nie poznali
i spodziewając się, że inni powinni podążać podobną drogą później;
co nie następuje mimo dostępności tego objawienia od tysięcy lat
i (rzekomego) powszechnego uznawania jego treści,
a nawet „mesjańskich nadziei” ludzi trwających w buncie…
Jeszua (Jezus) Mesjasz przyjdzie powtórnie jako król świata
nie po to, żeby uznać, utrwalić ani rozpropagować nieprawość,
ale by ogłosić narodom Prawo (Iz 2,4; 42,3) i usunąć nieprawych (Mt 7,23);
nie po to, żeby potępić i zniszczyć naród swój i swoich przodków,
ale by spełnić dane im obietnice, np. uwolnić od wrogów (Łk 1,67-75);
dlatego oczekując tego trzeba mieć takie przekonania i być takim,
żeby król chciał uznać nas za swoich, współdziałających z nim;
bo gdyby nasza opinia była inna niż jego, to na niewiele się to zda,
a nawet okazałoby się to bardzo niekorzystnym…
Ta zapowiedziana zmiana tu może dokonać się na różne sposoby:
– poprzez pobudzenie ludzi do poprawy przekonań i postępowania;
– poprzez ukaranie i zniszczenie tych, którzy pozostaną przeciwni;
a zgodnie z tym, o czym konkretnie świadczą inne fragmenty Biblii
w praktyce wobec różnych osób zastosowane zostaną obie te drogi
i skorzy do przyjęcia skarcenia zgodzą się uniżyć i służyć Ludowi Boga,
podczas gdy dalej trwający w uporze i buncie zostaną zniszczeni;
dlatego znacznie lepiej jest być jak najdalej od wrogości do Iszraela
i mieć dobre nastawienie do całego Porządku, jaki ustanowił Bóg,
w tym wybrania Jeruszalaim jako Świętego Miasta.
Iz 60,21:
ועמּך כּלּם צדּיקים”
לעולם יירשׁוּ ארץ
נֵצֶר מַטָּעֹו מַטָּעַי
„מעשׂה ידי להתפּאר
na_wieczność odziedziczą Ziemię,
odrośl szczepu_jego, szczepu_mego,
z_czynu ręki_mojej, abym_wsławił_(się).”
Obietnica wieczności jest ściśle połączona z zapowiedzią sprawiedliwości,
zatem sprawiedliwość jest cechą, o której posiadanie i rozwój trzeba dbać,
bo tylko z nią można dostąpić tego, co jest oczekiwaniem i celem wiary:
wszystkich wspaniałości jakie Bóg przeznaczył dla wybranych ludzi.
Zabieganie o poprawę i sprawiedliwość dotyczy też Narodu Iszraela,
który nie został wybrany przez Boga do wywyższenia mimo grzechu
ani wbrew trwaniu w buncie i odstępstwie od wierności Torze;
lecz do tego, żeby przyjąć skarcenia i żyć zgodnie z Prawem Boga
oraz aby być tego świadectwem i dobrym wzorem dla wszystkich,
dlatego tak jak inni potrzebuje sprawdzać i poprawiać swe czyny.
Chwała Bogu!