Najważniejsze i Najcenniejsze
Komentarz do parszy „WaJekehel” (części „I_Zgromadził”):
Szemot/2Moj/Exodos/Wj 35,1-38,20; 1Krl 7,13-26.40-50; 2Kor 9,6-15
oraz do parszy „Pekudei” (części „Wyliczenia”):
Szemot/2Moj/Exodos/Wj 38,21-40,38; 1Krl 7,51-8,21; 2Kor 3,7-18.
Najważniejsze składniki społecznego porządku i wierności Bogu.
Rozważanie należy zacząć od samodzielnego
przeczytania lub wysłuchania fragmentów Biblii.
1. Wcześniej Omawiane Zagadnienia
Tematy tego czytania inne niż omówione w tym tekście,
były komentowane w poprzednich cyklach czytania Tory:
– przygotowany ogień podczas Szabatu;
– rozliczenie wartości darów na Przybytek;
– powołanie i natchnienie do wykonania służby;
– rodzaje i działanie darów Ducha Świętego;
– wykonanie i uznanie Świątyni przez Boga;
– łączenie parsz i kolejność sprzętów Przybytku;
– organizacja i nadzorowanie wykonania owocnej pracy;
– wielkości elementów i wznoszenie Przybytku,
– warunki i przewidywanie miesiąca Abib;
– uczenie się, rozumienie i stosowanie wiedzy;
– ważność wiedzy i doświadczeń w rozumieniu Biblii;
– Ustanowienia (Przykazania) jakie Bóg dał w parszy WaJekehel;
– Ustanowienia (Przykazania) jakie Bóg dał w parszy Pekudei;
– Szabat ma być dobrym czasem bez rozpalania sporów i gniewu;
– Nieopisane w Biblii wymiary Świątyni i o czym to poucza…
Są one rozważane we wcześniejszych artykułach:
– Właściwe Wykorzystanie Darów
– Kolejności Mają Znaczenie
– Wyliczenia Miesiąca Abib
– Szczodrość i Rozwaga
– Działanie ku Pożytkowi
– Biblia i Doświadczenie
– Ustanowienia Boga w Parszy WaJekehel
– Ustanowienia Boga w Parszy Pekudei
– Szabat Bez Rozpalania Ognia Gniewu
– Nieopisane w Służbie Bogu
Poprzednie komentarze rozważają już praktyczne i duchowe treści parszy,
więc warto kliknąć i otworzyć artykuły wskazane w odnośnikach powyżej.
2. Najważniejsze w Powtórzeniach i Kolejności
Szemot/2Moj/Exodos/Wj 35,1.4:
ויּקהל משׁה את כּל עדת בּני ישׂראל”
ויּאמר אלהם אלּה הדּברים אשׁר צוּה יהוה לעשׂת אתם
(…)
ויּאמר משׁה אל כּל עדת בּני ישׂראל לאמר
„זה הדּבר אשׁר צוּה יהוה לאמר
i_powiedział do_nich: 'oto te_Słowa, które rozkazał יהוה [Bóg] aby_czynić je:’
(…)
I_powiedział Mosze(h) do całej społeczności synów Iszraela mówiąc:
’To sprawa, którą nakazał יהוה [Bóg] mówiąc: (…)'”
Jak została na to już zwrócona uwaga we wcześniejszych komentarzach
treść poprzednich parsz przedstawiała objawienia Boga dla Moszego
i dopiero w parszy „WaJekehel” Mosze(h) zgromadza Naród Iszraela,
żeby im ogłosić co będą mieli czynić oraz jest to wykonywane…
Z tego powodu w treści tego czytania zawarte są powtórzenia
znacznej części informacji zapisanych we wcześniejszych 3 parszach,
które dotyczą ich głównego tematu, który jest tutaj kontynuowany,
zatem ponownie przedstawione do poznania i rozważenia są:
– zawartość Przybytku – wszystkie jego elementy składowe,
– szaty kohenów (kapłanów) wraz z ich ozdobami;
o czym te 2 połączone parsze mówią łącznie aż 5 razy:
4 razy wyliczają co ma być i zostało wykonane oraz ustawione,
a 1 raz ze szczegółami opisują cały proces wykonywania;
jedynie wyświęcanie kohenów się tutaj nie powtarza,
bo będzie tematem innej parszy z Księgi Wajikra…
Te wielokrotne powtórzenia elementów Świątyni świadczą,
że ich znajomość przez ludzi jest bardzo ważna dla Boga,
który nie ustanowił ich jako coś tymczasowego ani pobocznego,
ale kluczowy sposób oddawania czci i poznawania Stwórcy,
którego nie da się zobaczyć bezpośrednio (1Tm 6,16),
dlatego trzeba doświadczać poprzez „cienie” (Hbr 8,5; Kol 2,17),
które trzeba wiernie i dokładnie odwzorować z objawienia,
żeby w cechach „cienia” widzieć Tego, Kto go rzuca;
zatem te „cienie” nie są „tylko” czymś mało ważnym,
lecz prawdziwie bardzo istotne w praktyce wiary…
Wszystkie spisy składników Przybytku w tych czytaniach
wyliczają Namiot przed sprzętami wnętrza Świątyni,
podczas gdy w objawieniu od Boga one były wcześniej;
co wskazuje, że aktualna relacja tej sprawy jest praktyczna,
bo najpierw przygotowuje się miejsce, a potem jego zawartość,
zaś wcześniejsza przedstawiała wszystko według ważności,
bo bez Świadectwa Przymierza sam Namiot nie miałby znaczenia,
a został ustanowiony dla jego utrwalenia i uświęcenia
i świadomość „teorii” w wykonywaniu jest potrzebna.
3. Najważniejsze w Spełnieniu
Szemot/2Moj/Exodos/Wj 38,25-28:
„וכסף פּקוּדי העדה מאת כּכּר
ואלף וּשׁבע מאות וחמשּׁה ושׁבעים שׁקל בּשׁקל הקּדשׁ
בּקע לגּלגּלת מחצית השּׁקל בּשׁקל הקּדשׁ
לכל העבר על הפּקדים
מבּן עשׂרים שׁנה ומעלה
לשׁשׁ מאות אלף וּשׁלשׁת אלפים וחמשׁ מאות וחמשּׁים
ויהי מאת כּכּר הכּסף לצקת את אדני הקּדשׁ
ואת אדני הפּרכת מאת אדנים למאת הכּכּר כּכּר לאדן
ואת האלף וּשׁבע המּאות וחמשּׁה ושׁבעים
„עשׂה ווים לעמּוּדים וצפּה ראשׁיהם וחשּׁק אתם
i_tysiąc i_siedem setek i_pięć i_siódemki_[dziesiątek] szekli w_szeklu tym_świętym,
beka od_głowy, z_połówek tego_szekla w_szeklu tym_świętym
od_każdego tego_przechodzącego wobec tych_spisujących,
od_syna [dwóch]_dziesiątek lat i_wyżej,
od_sześciu setek tysięcy i_trzech tysięcy i_pięciu setek i_pięciu_[dziesiątek].
I_było sto kikar[ów] srebra na_odlanie tych podstaw tej_Świątyni
i_tych podstaw tej_zasłony – sto podstaw ze_stu tych_kikar[ów], po_kikarze na_podstawę,
a_(z)_oto tego_tysiąca i_siedmiu tych_setek i_pięciu i_siódemek_[dziesiątek]
zrobił haczyki do_słupów i_pokrył głowice_ich i_połączył_klamrami je.”
Wyliczenie darów złożonych i wykorzystanych w Przybytku wskazuje,
że srebra dano i użyto dokładnie tyle, ile miało być podatku ze spisu,
ani pół szekla, ani nawet geru mniej lub więcej niż nakazane,
ale ilość wprost wynikającą z liczby policzonych i spisanych,
którzy musieli spełnić nakazany obowiązek „co do joty„
(co jest określeniem wywodzącym się z języka hebrajskiego,
bo „י” („i”) – „jud”/”jota” to najmniejsza litera w tym języku,
więc wyraża to wierne wykonanie wszystkiego, co podano
bez choćby najmniejszego uchybienia).
Poucza to, że tego, co jest nakazane i obowiązkowe
nie można ani zaniedbać ani spełnić więcej za innych,
nie da się np. samemu zachowywać Szabatu za swoją rodzinę,
a ewentualna pomoc może być udzielona tylko w taki sposób,
żeby przyjmujący ją też należycie wykonał swoją część
i jest to sprawa kluczowa dla uczestnictwa w Przymierzu…
…bo wezwani, którzy nie daliby pół szekla jak nakazane,
nie zostaliby policzeni ani zapisani w wynikach spisu,
zatem nie byliby uwzględni do wejścia do Ziemi Obiecanej
ani w jej przydzielaniu w dziedzictwa im i ich rodzinom,
co było dokonywane właśnie według spisanych rodów.
Po grzechu złotego cielca Mosze(h) (Mojżesz) rozmawiając z Bogiem
mówi o „wymazaniu z księgi” i Bóg też odpowiada na ten temat,
co wskazuje jak ważnym jest bycie tam dobrze zapisanym,
do czego później odwołuje się też Objawienie w Obj 20,12.15
pokazujące że i ostatecznie kluczowym będzie bycie zapisanym
nie w oparciu o sprawy dobrowolne – bardziej lub mniej cenne,
ale stwierdzające spełnienie podstawowych obowiązków,
bez których wszystko inne, nawet w nadmiarze, nie ma wartości,
bo to srebro stanowi podstawy dla złotych ścian i słupów
oraz haczyki dla zasłon, które bez niego natychmiast by spadły,
więc bez obowiązkowego srebra Świątyni by nie postawiono
nawet gdyby złota, miedzi, drewna, tkanin i skór dano dużo więcej,
a gorliwość musi opierać się na podstawowych obowiązkach!
Choć najcenniejsze może być to, co każdy daje i robi z serca,
mając lub potrafiąc coś, w czym inni nie mogą go zastąpić,
więc uzupełnia ewentualne braki i wzbogaca całą służbę i dzieło;
to najważniejsze jest spełnianie tego, co wspólne dla wszystkich,
bo bez jedności w podstawach nie da się dobrze dzielić ze sobą
(ani korzystać z tego, co dla wspólnoty robią inni członkowie)
i niezależnie od intencji zamiast budować razem to rozprasza;
a nawet jeśli niektórych składników dodatkowych może brakować,
to spełnianie podstaw wystarcza, żeby trwać i wzrastać ku Bogu,
co z czasem może pozwolić pojąć i czynić coraz więcej.
Chwała Bogu!