Wezwanie 1. Abib
Komentarz do parszy „Wajikra” (części „I_wezwał (Bóg)”):
Wajikra/3Moj/Leutikon/Kpł 1,1-5,26/6,7; Iz 43,21-44,23; Hbr 10,1-39.
Wezwanie aby pouczyć o Prawach Oddań w dniu 1. Abib.
Rozważanie należy zacząć od samodzielnego
przeczytania lub wysłuchania fragmentów Biblii.
1. Wcześniej Omawiane Zagadnienia
Tematy tych czytań inne niż omówione w tym tekście,
były komentowane w poprzednich cyklach czytania Tory:
– Ważność Słów Boga nie zależy od miejsca objawienia;
– Postawa ludzi wobec darów i służby w Świątyni;
– Rodzaje, warunki i sposoby postępowania z oddaniami;
– Duchowa treść i cielesna forma oddań (ofiar);
– Poświęcenie Mesjasza wobec oddań ze zwierząt;
– Treść Biblii wobec własnych przekonań – co ważniejsze?
– Ustanowienia (Przykazania) jakie Bóg dał w parszy Wajikra;
– Parsza(h) Wajikra porusza też inne tematy, nie same oddania…
Są one rozważane we wcześniejszych artykułach:
– Boże Wezwanie do Świętości;
– Oddania – Rodzaje i Warunki;
– Treść i Forma Oddań;
– Postawa Wobec Oddań dla Boga;
– Ustanowienia Boga w Parszy Wajikra;
– Nie Same Oddania…
Poprzednie komentarze rozważają już praktyczne i duchowe treści parszy,
więc warto kliknąć i otworzyć artykuły wskazane w odnośnikach powyżej.
2. Wezwanie 1. Abib
Wajikra/3Moj/Leutikon/Kpł 1,1-2:
ויקרא אל משה וידבר יהוה אליו”
מאהל מועד לאמר דּבּר אל בּני ישׂראל ואמרתּ אלהם
אדם כּי יקריב מכּם קרבּן ליהוה
מן הבּהמה מן הבּקר וּמן הצּאן
„…תּקריבוּ את קרבּנכם
z_Namiotu Zgromadzenia aby_mówić: Przemów do synów Iszraela i_powiedz do_nich:
człowiek gdy_przybliży z_was oddanie dla_יהוה [Boga],
z tego_bydła, z tego_bydła_rogatego lub_z tej_trzody
złożycie to oddanie_wasze…”
Księga i parsza(h) Wajikra zaczyna się od wezwania Moszego do Przybytku,
aby Bóg objawił lub przypomniał mu warunki i sposoby składania oddań (ofiar),
co dzieje się w innym miejscu niż wcześniejsze objawienia – nie na Górze Synaj
i jest relacjonowane w kolejnej księdze Tory, co może robić wrażenie różnicy,
sprawy innej niż wcześniejsze i ustanowionej przez Boga znaczenie później,
podobnie jak to było przy przejściu z Księgi Bereszit do Księgi Szemot,
gdy następuje śmierć Josefa i całego jego pokolenia, przeskoki wielu lat,
w których tamci ludzie zostali zapomniani i ich potomkami wzgardzono,
a historia rodziny zmienia się w historię narodu, który z niej powstał…
Choć czas wezwania Moszego do Przybytku nie jest zapisany w parszy
ani widoczny w niej tak dobrze jak wskazanie miejsca tego wezwania,
to z szerszego kontekstu można pewnie określić kiedy Bóg go wezwał
wnioskując to z całego przebiegu relacjonowanej w Torze historii,
która spełnia to, co Bóg wcześniej ustanowił i zapowiedział…
W ostatnim komentarzu do 2 poprzednich parsz „WaJekehel-Pekudei”
zostało już wspomniane, że mimo aż 5 powtórzeń sprzętów Przybytku
nie ma tam relacji wykonania wyświęcenia kohenów (kapłanów),
które zostało już objawione Moszemu wcześniej na Górze Synaj
(co było treścią czytanej już parszy „Tecawa(h)” („Rozkażesz”)),
i też wchodziło w skład czynności, które Mosze(h) miał wtedy spełnić;
a jest opisane w następnej parszy „Caw„ („Rozkaz„) – 2. w Księdze Wajikra
(zbieżność tytułów parsz z ustanowieniem i wykonaniem to nie przypadek!),
zaś 3. parsza(h) „Szemini” zaczyna się od dnia początku służby kohenów,
którzy już wyświęceni od wtedy spełniają ją dla Boga i ludzi.
Logicznie można spodziewać się i mieć uzasadnione oczekiwanie,
że wyświęcenie kohenów to etap procedury uruchamiania Świątyni,
która bez tego nie mogłaby działać ani spełniać swojej funkcji,
a której początek w Torze opisuje ostatni rozdział Księgi Szemot;
w związku z czym powinno być to wykonane tuż po jej zbudowaniu,
gdy istnieją już te miejsca, w których należało to dalej uczynić;
więc Mosze(h) powinien wprowadzić Aharona i jego synów na urzędy
jeszcze w tym samym dniu lub zaczynając od kolejnego dnia rano
zależnie od tego o jakiej porze dnia skończył składać Przybytek
(co prawdopodobnie zajęło jemu samemu niemal cały dzień).
Można zatem zauważyć, że pomimo tego,
że parsza(h) „Wajikra” zaczyna kolejną księgę Tory,
nie opisuje ona wcale czegoś późniejszego ani innego,
ale kontynuuje relację wydarzenia z końca Księgi Szemot
i bez przerwy przedstawia dalej dokładnie to samo wydarzenie:
obłok i Chwała Boga napełniły Przybytek i Mosze(h) nie mógł wejść,
po czym Bóg dał mu znak, że może się zbliżyć i ma to zrobić,
że nie musi się obawiać, bo Bóg chce go tam przyjąć,
żeby Namiot Spotkania spełniał swoją funkcję…
Bóg postanowił [jeszcze raz] powiedzieć o Prawach Oddań
(które mogły być objawione, choć nieopisane już wcześniej)
tuż przed rozpoczęciem wdrażania kohenów do służby,
bo obowiązkiem kohenów jest znać i strzec jej porządek,
a nie dopuszczać i robić co się komu może spodobać,
w tym co sami by uznali wedle własnego upodobania
(za co 2 z 4 synów Aharona umrą zabici w Przybytku).
Bez uzyskania wiedzy o tym jak ma być właściwie
nie można przystąpić do takiej służby dla Boga,
bez przygotowania nie można być „na świeczniku”,
bo żeby być stawianym za wzór trzeba być wzorem
i nie pokazywać błędów, ale to, co jest słuszne.
W latach zwykłych, a więc w większości lat,
parsza(h) Wajikra jest tradycyjnie czytana w tygodniu,
podczas którego przypada 1. dzień miesiąca Abib
(w tym roku jest w ten Szabat, w którym ją komentujemy),
czyli to czytanie jest rozważane w czasie, który opisuje
i tak samo jak koheni (kapłani) wdrażani do objęcia funkcji
trzeba dobrze poznać, zrozumieć i uznać Prawa Oddań
przed rozpoczęciem cyklu corocznych świąt Boga,
żeby móc wszystko spełniać i rozważać jak Bóg objawił…
Miesiąc Abib jest początkiem cyklu miesięcy w roku
(choć nie początkiem roku – to są różne rachuby czasu!),
bo Pesach – wyzwolenie z Micraim (Egiptów) i od grzechów
to początek odnowienia i przywrócenia na drogę ku Bogu;
dlatego mamy liczyć czas względem tego wydarzenia
nie zaburzając chronologii lat zaczynającej się wcześniej
(cykliczną rachubę miesięcy można było przesunąć bez szkody,
ale ciągle postępująca rachuba lat nie może być zmieniona,
żeby nie uczynić luki i niedokładności o czas przesunięcia),
w której lata zawsze rozpoczyna (7.) miesiąc Etanim/Tiszri,
jak to już było przez wieki przed tym ważnym nakazem,
który trzeba połączyć i pogodzić z innymi faktami,
a nie użyć do podważania i obalania treści z Tory.
Choć są w Torze różne i liczne takie sprawy,
które mogą wydawać się trudne i wymagające,
to wierność i służba Bogu to nie jest tylko „rekreacja”,
która ma być tylko łatwa, lekka i przyjemna czy interesująca,
nie chodzi jedynie o to, żeby być pod wrażeniem rozważań,
ale trzeba prawdziwie się uczyć i stosować to, co Bóg objawił,
zapamiętywać ważne fakty i kształtować nimi swoje myślenie,
żeby być zdolnym do właściwego rozumienia i postępowania,
które np. nie będzie naiwne i nie da się zwodzić uproszczeniom,
ale w każdej sprawie będzie szukać i uwzględniać więcej faktów,
żeby dokładnie sprawdzić i poznać jaka jest o tym cała prawda,
żeby móc uznać to, co okaże się słuszne i pożyteczne…
Objawienie o oddaniach (ofiarach) zostało dane Moszemu
w Namiocie Zgromadzenia, więc już po zejściu z Góry Synaj;
ale nie długo później ani nie jako coś innego niż wcześniej,
lecz jako powtórzenie tego, co wtedy miał dokładnie przekazać,
żeby koheni zostali tego właściwie nauczeni przy wdrażaniu
i żebyśmy my czytali o tym w najbardziej odpowiednim czasie,
gdy przygotowujemy się do wspomnienia przebłagania,
jakiego za nasze grzechy dokonał Mesjasz Jeszua (Jezus);
które musi być rozumiane w sposób wiernie spełniający Torę,
a nie według przeciwnych jej wyobrażeń i chęci różnych ludzi;
dlatego rozważanie Słowa Bożego w odwiecznym porządku
jest dla nas potrzebne, pożyteczne i bardzo cenne…
Chwała Bogu!