Spalanie od Środka
Komentarz do parszy „Szemini” (części „[Dnia]_Ósmego„):
Wajikra/3Moj/Leutikon/Kpł 9,1-11,47; 2Sm 6,1-7,17; Dz 10,1-35.
Spalanie się od środka – kara od Boga, możliwość opamiętania…
1. Wcześniej Omawiane Zagadnienia
Tematy tych czytań inne niż omówione w tym tekście,
były komentowane w poprzednich cyklach czytania Tory:
– Wyświęcenie kohenów do służby i początek jej spełniania;
– Szczegóły rozważania o powodach śmierci synów Aharona;
– Rozróżnianie czystości zwierząt i sens wizji Kefy (Piotra);
– Właściwa ocena faktów – Prawo i praktyka;
– Uznanie swego błędu i poprawa zwierzchnika;
– Ustanowienia (Przykazania) jakie Bóg dał w parszy Szemini;
– Wyświęcenie niezbędne do spełniania szczególnej funkcji.
Są one rozważane we wcześniejszych artykułach:
– Przygotowani do Świętości;
– Właściwe Uświęcenie;
– Mylić Się Może Nawet Największy;
– Wybranie, Odpowiedzialność i Poprawa;
– Ustanowienia Boga w Parszy Szemini
– Wyświęcenie do Wiernej Służby
Poprzednie komentarze rozważają już praktyczne i duchowe treści parszy,
więc warto kliknąć i otworzyć artykuły wskazane w odnośnikach powyżej.
2. Spalanie od Środka
Wajikra/3Moj/Leution/Kpł 10,1-5:
ויּקחוּ בני אהרן נדב ואביהוּא אישׁ”
מחתּתו ויּתּנוּ בהן אשׁ ויּשׂימוּ עליה קטרת
ויּקרבוּ לפני יהוה אשׁ זרה אשׁר לא צוּה אתם
ותּצא אשׁ מלּפני יהוה
ותּאכל אותם ויּמתוּ לפני יהוה
ויּאמר משׁה אל אהרן הוּא אשׁר דּבּר יהוה לאמר
בּקרבי אקּדשׁ
ועל פּני כל העם אכּבד
ויּדּם אהרן ויּקרא משׁה אל מישׁאל ואל אלצפן
בּני עזּיאל דּד אהרן ויּאמר אלהם
קרבוּ שׂאוּ את אחיכם
מאת פּני הקּדשׁ אל מחוּץ למּחנה
ויּקרבוּ ויּשּׂאם בּכתּנתם אל מחוּץ למּחנה
„כּאשׁר דּבּר משׁה
kadzielnicę_swą i_włożyli w_nie ogień i_umieścili na_nim kadzidło
i_złożyli przed_obliczem יהוה [Boga] ogień inny, którego nie nakazał im.
I_wyszedł ogień z_przed_oblicza יהוה [Boga]
i_pożarł ich i_umarli przed_obliczem יהוה [Boga].
I_powiedział Mosze(h) do Aharona: To co powiedział יהוה [Bóg] aby_mówić:
’W_zbliżających_(się_do)_Mnie uświęcony_Będę
i_przed obliczem całego tego_ludu uwielbiony_Będę’
i_zamilkł Aharon i_zawołał Mosze(h) do Miszaela i_do Elcafana,
synów Aziela, stryja Aharona i_powiedział do_nich:
’Zbliżcie_(się) i_wynieście tych braci_waszych
od_tego wejścia tej_Świątyni, na zewnątrz od_obozu’.
I_zbliżyli_(się) i_wynieśli_ich w_tunikach_ich na zewnątrz od_obozu
jak powiedział Mosze(h).”
W części parszy Szemini relacjonującej historię opisano
jak 2 starsi synowie Aharona umarli za niewłaściwe spełnianie służby
gdy uczynili w Świątyni coś, co nie zostało ustanowione przez Boga;
ale choć jest napisane, że oni zostali spaleni, to zachowały się ich szaty,
z czego tradycja judaizmu wywodzi interpretację i dalsze wnioski,
że ogień od Boga napełnił ich wnętrza i spalił ich od środka,
w związku z czym kara śmierci przez spalenie to nie palenie na stosie,
jakie było praktykowane w „chrześcijańskich” krajach europejskich,
ale wykonywano ją wlewając płonący lub gorący płyn gardło,
żeby efekt był podobny jak w tej historii – spalenie od środka,
co na pewno było bardzo bolesne, ale zabijało znacznie szybciej.
Rozważając tę sprawę warto pomyśleć nie tylko o egzekucji,
ale szerzej spojrzeć na to, że Bóg może karać wzniecając ogień,
który będzie spalał człowieka od środka – być może powoli i długo,
ale w razie opamiętania i poprawy niekoniecznie prowadzić do śmierci,
bo takim ogniem może być np. nienawiść i gniew wobec kogoś,
które prowokują konflikt z silniejszym wrogiem nie do wygrania;
może to być też pożądanie czegoś lub kogoś niewłaściwego,
czego pozyskiwanie czy nawet zdobycie nie będzie korzystne;
może to być też chęć czynienia czegoś bezużytecznego i szkodliwego,
trwonienia mnóstwa swojego czasu i sił na swą własną zgubę;
w wyniku czego człowiek sam będzie spalał się od środka…
Synowie Aharona byli szczególnie wybrani i przygotowani do służby,
dlatego dając im więcej niż innym Bóg też więcej od nich wymagał
i za popełnione odstępstwo ukarał ich grzech bardzo surowo,
podczas gdy ze zwykłymi ludźmi obchodzi się łagodniej,
ale też nie pozostawia grzechów bez wyraźnych skarceń,
na które trzeba odpowiednio zareagować i zmienić postawę,
która zatrzyma niszczący ogień i wzbudzi w jego miejsce inny…
Ogień dany ludziom przez Boga ma też bowiem inne znaczenie:
Duch Świętego zstąpił na uczniów Mesjasza w formie języków ognia
udzielając im uzdolnienia i gorliwości w dobrych działaniach
i płonięcie może być przejawem zaangażowania w dobrej sprawie
lub współodczuwaniem problemu i chęcią pomocy bliźnim;
ale rodzaj ognia dawany przez Boga zależy od postawy człowieka,
bo Bóg wzmacnia pokornych, chętnych do podporządkowania i i służby,
którzy wykorzystają udzielony im ogień do dobrych dzieł…
Bóg daje w Torze wybór między błogosławieństwem i przekleństwem,
a ogień Boga może przynosić błogosławieństwo albo przekleństwo,
zaś postawa człowieka rozstrzyga czy skorzysta z gorszego czy lepszego
i warto rozwijać taką, która będzie czerpać z dobrego ognia.
Chwała Bogu!