Służba Pomocnicza
Komentarz do parszy „BeMidbar” (części „Na_Pustyni”):
Bemidbar/4Moj/Arithmoi/Lb 1,1-4,20; Oz 1,10/2,1-2,20/22; 1Kor 12,12-20.
Służba pomocnicza – właściwa dla każdego, a niekoniecznie najwyższa funkcja.
Rozważanie należy zacząć od samodzielnego
przeczytania lub wysłuchania fragmentów Biblii.
1. Wcześniej Omawiane Zagadnienia
Na podstawie treści zapisanych w tej parszy
w poprzednich komentarzach były omówione zagadnienia:
– porządki spisów książąt, plemion i obozów Iszraela;
– przydział odpowiedzialności Lewitów i plemion;
– liczebność członków i właściwe dla nich funkcje;
– wartość żmudnego czytania powtórzeń;
– proces Jeszui (Jezusa) Mesjasza;
– ustawienie Skrzyni Przymierza;
– liczenie i ocalenie Iszraela;
– wykup pierworodnych;
– ważność różnych ról w społeczności;
– Ustanowienia (Przykazania) jakie Bóg dał w parszy BeMidbar;
– Policzenie sług Boga – tych, którzy mają być dobrym wzorem prawości.
Są one omówione w tekstach:
– Porządek Społeczności;
– Szacunek dla Słów;
– Liczenie Wybranych;
– Jedność Społeczności i Funkcje;
– Ustanowienia Boga w Parszy BeMidbar;
– Policzenie Dla Prawości.
Poprzednie komentarze rozważają już praktyczne i duchowe treści parszy,
więc warto kliknąć i otworzyć artykuły wskazane w odnośnikach powyżej.
2. Służba Pomocnicza
W treści parszy „BeMidbar” znajdują się 3 główne tematy:
spis plemion Iszraela, ich rozmieszczenie w obozie wokół Przybytku,
a także wyróżnienie plemienia Lewiego do służby przy Świątyni:
Bemidbar/4Moj/Arithmoi/Lb 1,48-53:
וידבּר יהוה אל משׁה לּאמר”
אך את מטּה לוי לא תפקד
ואת ראשׁם לא תשּׂא בּתוך בּני ישׂראל
ואתּה הפקד את הלויּם על משׁכּן העדת
ועל כּל כּליו ועל כּל אשׁר לו
המּה ישׂאוּ את המּשׁכּן ואת כּל כּליו
והם ישׁרתהוּ וסביב למּשׁכּן יחנוּ
וּבנסע המּשׁכּן יורידוּ אתו הלויּם
וּבחנת המּשׁכּן יקימוּ אתו הלויּם
והזּר הקּרב יוּמת
וחנוּ בּני ישׂראל
אישׁ על מחנהוּ ואישׁ על דּגלו לצבאתם
והלויּם יחנוּ סביב למשׁכּן העדת
ולא יהיה קצף על עדת בּני ישׂראל
„ושׁמרוּ הלויּם את משׁמרת משׁכּן העדוּת
Ale tego plemienia Lewiego nie spiszesz
i_tych głów_ich nie dodasz wśród synów Iszraela,
a_ty wyznaczysz oto tych_Lewitów do Przybytku tego_Świadectwa
i_do wszystkich sprzętów_jego i_do wszystkiego, co dla_niego,
oni nosić_(będą) oto ten_Przybytek i_te wszystkie sprzęty_jego
i_oni obsługiwać_go_(będą) i_wokół od_Przybytku obozować
i_w_wyruszenie tego_Przybytku rozbiorą go ci_Lewici,
i_w_obozowanie tego_Przybytku zbudują go ci_Lewici,
a_ukarany_(będzie) ten_zbliżający_(się_inny), zabity_(będzie).
I_obozowali_(będą) synowie Iszraela,
mąż w obozie_swoim i_mąż przy chorągwi_swojej, w_zastępach_ich,
a_ci_Lewici obozowali_(będą) wokół od_Przybytku tego_Świadectwa
i_nie będzie gniewu na społeczność synów Iszraela,
i_strzegli_(będą) ci_Lewici tą strażą Przybytku tego_Świadecwa.”
Chociaż działem Lewitów ma być Świątynia i nie dostali terytorium,
to ich funkcja i zakres obowiązków jest inny niż kohenów (kapłanów)
i posiada ograniczenia, które nie pozwalają dotknąć, zobaczyć
ani nawet wejść w niektóre miejsca gdy Świątynia funkcjonuje;
a czynić to tylko podczas przenoszenia Przybytku w inne miejsce,
gdy wszystko jest już do tego przygotowane – spakowane,
co najpierw muszą zrobić koheni, bo tylko oni to mogą:
Bemidbar/4Moj/Arithmoi/Lb 4,15.19z-20:
וכלּה אהרן וּבניו לכסּת את הקּדשׁ”
ואת כּל כּלי הקּדשׁ בּנסע המּחנה
ואחרי כן יבאוּ בני קהת לשׂאת
ולא יגּעוּ אל הקּדשׁ ומתוּ
אלּה משּׂא בני קהת בּאהל מועד
(…)
אהרן וּבניו יבאוּ ושׂמוּ אותם
אישׁ אישׁ על עבדתו ואל משּׂאו
„ולא יבאוּ לראות כּבלּע את הקּדשׁ ומתוּ
i_te wszystkie sprzęty_ich, te_święte, przy_zwijaniu tego_obozu
i_po tym przystąpią synowie Kehata aby_nieść,
a_nie dotkną na te_święte aby_(nie)_umrzeć.
Taki ciężar synów Kehata przy_Namiocie Zgromadzenia.
(…)
Aharon i_synowie_jego przyjdą i_wyznaczą ich,
męża (męża)_każdego do służby_jego i_do ciężaru_jego;
a_nie wejdą aby_zobaczyć przez_chwilę oto to_święte aby_(nie)_umrzeć.”
Bemidbar/4Moj/Arithmoi/Lb 18,1-7:
ויּאמר יהוה אל אהרן”
אתּה וּבניך וּבית אביך אתּך
תּשׂאוּ את עון המּקדּשׁ
ואתּה וּבניך אתּך
תּשׂאוּ את עון כּהנּתכם
וגם את אחיך מטּה לוי שׁבט אביך
הקרב אתּך וילּווּ עליך וישׁרתוּך
ואתּה וּבניך אתּך לפני אהל העדת
ושׁמרוּ משׁמרתּך וּמשׁמרת כּל האהל
אך אל כּלי הקּדשׁ ואל המּזבּח לא יקרבוּ
ולא ימתוּ גם הם גּם אתּם ונלווּ עליך
ושׁמרוּ את משׁמרת אהל מועד לכל עבדת האהל
וזר לא יקרב אליכם וּשׁמרתּם את משׁמרת הקּדשׁ
ואת משׁמרת המּזבּח ולא יהיה עוד קצף על בּני ישׂראל
ואני הנּה לקחתּי את אחיכם הלויּם מתּוך בּני ישׂראל לכם
מתּנה נתנים ליהוה לעבד את־עבדת אהל מועד
ואתּה וּבניך אתּך תּשׁמרוּ את כּהנּתכם
לכל דּבר המּזבּח וּלמבּית לפּרכת
ועבדתּם עבדת מתּנה אתּן את כּהנּתכם
„והזּר הקּרב יוּמת
Ty i_synowie_twoi i_dom ojca_twego (z)_tobą
ponosić_(będziecie) tę winę tego_Świętego
i_ty i_synowie_twoi (z)_tobą
ponosić_(będziecie) tę winę koheństwa_waszego;
a_również ci bracia_twoi, plemię Lewiego, szczep ojca_twego,
ci_przybliżający_(się) do_ciebie i_przyłączający_(się) do_ciebie i_służący_(ci),
a_ty i_synowie_twoi (z)_tobą przed_obliczem Namiotu Zgromadzenia
i_strzegli_(będą) służby_Twej i_posługi całego tego_Namiotu,
ale do sprzętów tych_świętych i_do tego_ołtarza nie zbliżą_(się)
i_nie umrą tak oni jak wy, i_przyłączą_(się) do_ciebie
i_strzec_(będą) tej posługi Namiotu Zgromadzenia jak_cała służba tego_Namiotu,
a_obcy nie_zbliży_(się) do_was i_strzegli_(będziecie) tego posługiwani tego_Świętego
i_tego posługiwania tego_ołtarza aby_nie było więcej gniewu przeciw synom Iszraela,
a_Ja oto wziąłem tych braci_waszych, tych_Lewitów spośród synów Iszraela dla_was
jak dar oddany dla_יהוה [Boga], aby_wykonywali tę służbę Namiotu Zgromadzenia,
a_ty i_synowie_twoi z_tobą strzeżcie koheństwa_waszego
dla_każdej sprawy tego_ołtarza i_pomieszczenia za_zasłoną
i_służcie służbę, darem daję to koheństwo_wasze,
a_obcy ten_zbliżający_(się) zabity_(będzie).”
Chociaż plemię Lewiego zostało wyróżnione z Narodu Iszraela
i ma pełnić funkcje w Świątyni, których nie mogą spełniać inni;
to wciąż służba Lewitów jest inna niż kohenów z pośród nich
i dotyczy Świątyni poza jej właściwym funkcjonowaniem…
Tora(h) określa obowiązki Lewitów przy Świątyni
w zakresie przenoszenia sprzętów, składania i rozkładania,
a także strzeżenia dostępu, np. niedopuszczania nieczystości,
czyli sprawdzania tego, co inni przynoszą jako dary na oddania;
zaś 1Krn 23,24-32 i dalej 1Krn 25-26 określają inne funkcje:
muzykę (grę na instrumentach i śpiew) oraz dbanie o dary,
które muszą być dostarczane w odpowiedniej jakości i ilości,
więc trzeba przygotować mąkę i chleby na czas ich składania;
lecz na ołtarz lub za zasłonę mogą wnieść je tylko koheni,
bo Lewici nie mogą się do niego zbliżać ani tam wchodzić
(gdy nie są jeszcze spakowane i gotowe do przenoszenia).
W tym porządku rola Lewitów nie jest tylko krokiem pośrednim,
oni nie mają możliwości „awansu” na kohenów „gdy się sprawdzą”;
lecz są to od początku do końca, przez całe życie, różne funkcje,
i jedna to służba pomocnicza, a druga przy ołtarzu i w Świątyni.
Sprawa ta poucza, że w służbie Bogu nie chodzi o to,
żeby koniecznie dążyć do największej i najbardziej zaszczytnej roli,
co nie będzie podobać się Bogu i może być ciężkim grzechem
bo Lewitom groziła śmierć za próbę uczynienia więcej niż dozwolone,
a więc też za gorliwość, która nie była posłuszna Ustanowieniom Boga;
ale należy uznać i spełniać tę funkcję, do której jest się wyznaczonym,
co może być np. służbą pomocniczą dla namaszczonych kohenów,
ważną funkcją pośrednią pomiędzy kohenami i resztą społeczności,
co należy z pokorą przyjąć i uznać za wystarczające wyróżnienie
oraz cieszyć się, że można tak służyć na miarę swych możliwości,
a nie jak Korach domagać się większej roli, na którą nie jest się gotowym.
Obecnie nie ma Świątyni ani służby spełnianej według tego Prawa,
jednak wciąż może to być dobry wzór dla podobnych funkcji,
bo zgromadzenia społeczności potrzebują służby różnego rodzaju,
która wymaga różnego rodzaju przygotowania i wysiłku w wykonaniu,
dlatego właściwie jest, żeby każdy jak najlepiej spełniał swoją funkcję
i jednocześnie zwalniał z czegoś tych, którzy lepiej wykonują inne obowiązki;
niż żeby każdy (lub ktokolwiek sam) musiał robić jednocześnie wszystko,
co mimo istnienia możliwości i zdolności wykonania w taki sposób
oznaczałoby mniej czasu i sił na to, co wymaga najwięcej…
Właściwy porządek służby dla Boga to nie tylko koheni
i funkcje pełnione przez nie-kohenów też są potrzebne i ważne;
a ich pełnienie nie powinno być nigdy postrzegane jako gorsze,
bo każdy członek, jak każda część ciała, jest potrzebny do czegoś innego
i najlepiej, żeby spełniał się w tym, do czego został stworzony i powołany,
dlatego koheni też muszą służyć innym tak, żeby inni spełniali swoje role.
Chwała Bogu!