Wywyższenie w Pokorze
Komentarz do parszy „Nasze” (części „Podnieś”):
Bemidbar/4Moj/Arithmoi/Lb 4,21-7,89; Sdz 13,2-25; Dz 21,17-26.
Wywyższenie i pokora – połączenie, a nie zastępowanie jednego drugim.
Rozważanie należy zacząć od samodzielnego
przeczytania lub wysłuchania fragmentów Biblii.
1. Wcześniej Omawiane Zagadnienia
Tematy tego czytania inne niż omówione w tym tekście,
były komentowane w poprzednich cyklach czytania Tory:
– wywyższona służba potomków Gerszona i Merariego;
– rytuał szoty – sąd Boga bez wpływu ludzi;
– sens ślubu nazireatu i postawa apostołów;
– droga apostoła Szaula (Pawła) do Jeruszalaim;
– sprawdzanie konieczne dla właściwego uznania;
– podejście i sposób studiowania Słowa Bożego;
– odpowiedzialność za naprawę swoich grzechów;
– uzasadnione wyjątkowe postępowanie;
– jedna doskonałość i wzrost w uświęceniu;
– Ustanowienia (Przykazania) jakie Bóg dał w parszy Nasze;
– Podnoszenie innych – właściwe prowadzenie do duchowego rozwoju.
Są one rozważane we wcześniejszych artykułach:
– Wszyscy Przestrzegają Prawo;
– Wypróbowywanie Słowa;
– Odpowiedzialność za Wykonanie;
– Droga do Podniesienia;
– Ustanowienia Boga w Parszy Nasze;
– Podnoszenie Innych ku Bogu.
Poprzednie komentarze rozważają już praktyczne i duchowe treści parszy,
więc warto kliknąć i otworzyć artykuły wskazane w odnośnikach powyżej.
2. Wywyższenie w Pokorze
Bemidbar/4Moj/Arithmoi/Lb 4,21-22:
וידבּר יהוה אל משׁה לּאמר„
נשׂא את ראשׁ בּני גרשׁון
„גּם הם לבית אבתם למשׁפּחתם
’Podnieś te głowy synów Gerszon[a],
też ich według_domu ojców_ich, według_rodów_ich.’”
Tytułowe słowo parszy „Nasze„/„Naso” to właściwie np. „podnieś„, „wywyższ„
i jest bardzo podobne do tytułu „נָשִׂיא„ („neszie”, „nasi”), który oznacza „książę„,
który w proroctwach określa Mesjasza, a nazywa też przewodniczącego Sanhedrynu
oraz zwierzchników 12 plemion Iszraela, którzy mieli przeprowadzać opisywany spis
i złożyli Bogu oddania (ofiary), które też są upamiętnione w tym czytaniu;
zatem jasno i wyraźnie wskazuje postawienie kogoś ponad wieloma innymi ludźmi,
bo określa osoby mające pełnić funkcje przywódców i zwierzchników dla reszty;
jednak w treści jest to kontynuacja tematu przydzielania służby plemieniu Lewiego
i fragment zaczynający się tymi słowami dotyczy drugiego z ich trzech rodów,
który otrzymał przy Świątyni służbę wyraźnie niższego rodzaju niż Kehatyci,
bo nie przy świętych sprzętach z wnętrza, ale przy zasłonach i miękkich częściach.
Jest to doskonały przykład mający pouczać,
że każda funkcja w służbie dla Boga jest wywyższeniem dla człowieka
i nie należy np. myśleć zazdrośnie, że „ktoś inny dostał coś zaszczytniejszego”,
lecz cenić swoje odpowiednie wywyższenie i obowiązki na miarę możliwości;
bo każda funkcja ma nie tylko swą chwałę, ale też odpowiedzialność i ciężar,
a Bóg wie komu czego i ile można powierzyć, żeby temu podołał.
Rody Gerszona i Merariego zostały wywyższone przydziałem służby,
według którego mieli nigdy nie dotknąć ani nie zobaczyć świętych sprzętów,
które nawet Kehatyci mogli przenosić tylko po przygotowaniu przez kohenów,
którzy wchodzili do Świątyni ściśle według procedur narażając swe życia,
bo mieli wielką odpowiedzialność i mogli zginąć na uchybienia w służbie,
jak stało się z 2 pierwszymi, najstarszymi synami Aharona.
Innym przykładem podziału funkcji ze wzajemnym uznaniem
jest ten opisany w czytanym fragmencie z Dziejów Apostolskich,
gdzie z jednej strony są starsi w Jeruszalaim przewodzący wszystkim,
a z drugiej apostoł Szaul (Paweł) – misjonarz nawracający cudzoziemców;
który mimo tego, że więcej ludzi go znało i uznawało jego zwierzchność,
podporządkowywał się tym, którzy w stolicy dbali o zachowanie wierności…
Nie było tu pomysłu „nie potrzebuję was, bo sam mam już więcej ludzi”,
nie było nastawienia „przeszkadzacie, a moje pomysły przyciągają więcej ludzi”,
nie chodziło o osobistą wielkość, o sławę ani o popularność działalności i społeczności;
ale właściwe zrozumienie swojej roli w służbie i potrzeby współpracy z innymi:
apostoł wiedział, że nawraca ludzi do wzrasta do spełniania Tory i wierności Bogu,
dlatego w dalszych krokach będą musieli pomagać inni, utrzymujący prawość,
żeby oprócz rozwoju liczebnego zachować też jakość na najwyższym poziomie;
dlatego zwierzchność nad innymi musiała zachować najstarsza społeczność;
a przeciwny temu kierunek odstępcy obrali znacznie później, bez apostołów
i z myślą raczej o doczesnych osobistych korzyściach niż o służbie Bogu…
Zwierzchności nad innymi nie mają jednak ci, którzy uważają, że są najstarsi
ani nawet ci, którzy obecnie mają najdłuższą udokumentowaną historię;
bo „wilki w owczej skórze” mają występować nawet wewnątrz społeczności,
zatem mogą uzyskiwać i przekazywać dalej „sukcesję” z wypaczeniami.
Kluczowym czynnikiem jest raczej wierność pierwotnym zwyczajom,
które należy zachowywać, a w razie zaistnienia odstępstw przywracać,
żeby ciągle trwać przy tym, co na początku było najważniejsze…
Oderwane od judaizmu „chrześcijaństwo” nigdy nie było zamiarem Mesjasza i apostołów,
którzy praktykowali judaizm i spełniali swoją służbę w jego ramach, jako 1 ze stronnictw,
na dowód czego uważany za najbardziej postępowego i łagodnego dla cudzoziemców
spełnił obrzędy obejmujące najbardziej kontrowersyjne i rygorystyczne zagadnienia:
złożył w Świątyni oddania (ofiary) obowiązkowe przy zakończeniu ślubu nazireatu,
który sam musiał wcześniej złożyć i spełniać podczas swych misji z myślą o tym czynie,
do którego nie został przymuszony, bo sam dawno zrobił ku temu pierwszy krok…
Wywyższenie przez Boga to nie powierzenie najzaszczytniejszej w opinii ludzi funkcji
ani nie sprawienie, żeby mieć z tego powodu szczególne oczekiwania i roszczenia;
ale wzbudzenie chęci i satysfakcji ze spełniania właściwego dla siebie zadania,
w tym też odpowiedniej współpracy z innymi, którzy też zostali wybrani.
W byciu wywyższonym nie ma trudności z uznawaniem innych za wyższych (Flp 2,3),
bo jest to część porządku istotna i prawdziwa niezależnie od zajmowanej pozycji,
bo ponad nami zawsze ma być Bóg, a dla siebie mamy być braćmi.
Chwała Bogu!