Wspomnienie Grzechu
Komentarz do parszy „Korach” (części „Korach” (Imię)):
Bemidbar/4Moj/Arithmoi/Lb 16,1-18,32; 1Sm 11,14-12,25; Rz 13,1-7.
Wspomnienie grzechu poprawiające późniejsze myśli i czyny.
Rozważanie należy zacząć od samodzielnego
przeczytania lub wysłuchania fragmentów Biblii.
1. Wcześniej Omawiane Zagadnienia
Tematy tego czytania inne niż omówione w tym tekście,
były komentowane w poprzednich cyklach czytania Tory:
– postawy Koracha i jego potomków;
– złe oczekiwania i szemranie społeczności;
– wybór i właściwe sprawowanie władzy;
– kryteria wyboru i uznania osób rządzących;
– władza od Boga – właściwe posłuszeństwo;
– wybór drogi potrzebnej, a nie atrakcyjnej;
– Ustanowienia (Przykazania) jakie Bóg dał w parszy Korach;
– dostrzeganie i docenianie dobra pomaga w rozwoju, a narzekanie…
Są one rozważane we wcześniejszych artykułach:
– Władza od Boga;
– Pozory i Prawda;
– Zła Władza, Dobra Postawa;
– Wybór Dobrej Drogi;
– Ustanowienia Boga w Parszy Korach;
– Docenianie Czy Narzekanie?
Poprzednie komentarze rozważają już praktyczne i duchowe treści parszy,
więc warto kliknąć i otworzyć artykuły wskazane w odnośnikach powyżej.
2. Wspomnienie Grzechu
Bemidbar/4Moj/Arithmoi/Lb 16,1-4:
ויּקּח קרח בּן יצהר בּן קהת בּן לוי„
ודתן ואבירם בּני אליאב ואון בּן פּלת בּני ראוּבן
ויּקמוּ לפני משׁה ואנשׁים מבּני ישׂראל
חמשּׁים וּמאתים נשׂיאי עדה
קראי מועד אנשׁי שׁם
ויּקּהלוּ על משׁה ועל אהרן ויּאמרוּ אלהם
רב לכם כּי כל העדה כּלּם קדשׁים
וּבתוכם יהוה וּמדּוּע תּתנשּׂאוּ על קהל יהוה
„ויּשׁמע משׁה ויּפּל על פּניו
i_Datan i_Ebiram, synowie Eliaba i_Eon, syn Peleta, synowie Reubena
i_powstali przed_obliczem Moszego i_mężowie z_potomków Iszraela
pięćdziesiąt i_dwustu książąt społeczności
powoływani (na)_spotkania, mężowie imienia_[znacznego]
I_zebrali_(się) przeciw Moszemu i_przeciw Aharonowi i_powiedzieli do_nich:
’(Zbyt)_wiele dla_was, bo cała ta_społeczność, wszyscy_oni świętymi_(są)
i_pomiędzy_wami יהוה [Bóg] i_dlaczego wynosicie_(się) ponad zgromadzenie יהוה [Boga]?’
I_usłyszał Mosze(h) i_padł na oblicze_jego.”
Tytułem parszy „Korach” jest imię człowieka z Narodu Iszraela,
który ze względu na swój rodowód uważał się za kogoś bardzo ważnego
i chciał być bardzo ważny w praktyce, nie zaś podlegać Moszemu i Aharonowi;
a w związku z tym jest on zaprzeczeniem tego, o czym uczą poprzednie parsze
i dany do rozważenia jako kontrast, żeby zrozumieć różnice i ich konsekwencje…
Mosze(h) (Mojżesz) był człowiekiem pokornym, najpokorniejszym z ludzi,
dlatego przywództwa nie sprawował dla własnej chwały ani własnych korzyści,
dlatego ustępował innym kiedy mógł, a walczył o słuszność kiedy musiał
z myślą nie o nagrodzie dla siebie, ale o tym co potrzebne dla społeczności
i z gotowością do narażenia się, żeby móc uratować innych
oraz samemu spełniając to, co było do tego konieczne.
Korach był człowiekiem pełnym pychy i próżności,
dlatego przywództwa chciał dla własnej chwały i własnych korzyści,
dlatego postanowił walczyć, bo mógł, choć wcale tego nie musiał,
z myślą nie o czymś potrzebnym społeczności, ale swojej pozycji
i z gotowością do narażenia innych, żeby zdobyć coś dla siebie
oraz używając innych do swojego prywatnego celu.
Biblia nie opisuje Koracha jako postaci, od której należałoby się uczyć i go naśladować,
ale wyraźnie jako mocną przestrogę, żeby nie myśleć ani nie postępować tak jak on;
co mimo tego, że wielu ważnych ludzi, książąt społeczności, przyłączyło się do jego buntu,
właściwie zrozumieli jego synowie, którzy nie zginęli wraz z kadzącymi,
a ta lekcja ukształtowała w nich trwałą postawę pokory i wierności Bogu,
i wiele pokoleń później w tej rodzinie urodził się prorok Szmuel (Samuel),
a po nim także śpiewający w Świątyni Boga i autorzy biblijnych Psalmów,
którzy ostatecznie zapisali w pamięci jako dobre imię „synów Koracha”
mimo tego, że z powodu niego samego kojarzone było bardzo źle.
Rozważanie tego, że ktoś popełnił błąd i postąpił grzesznie
też może być bardzo wartościowym i owocnym pouczeniem,
jeśli dokona się właściwej oceny i wyciągnie z tego dobre wnioski
tak jak uczynili synowie Koracha i ich dalsi potomkowie;
dlatego dobrze jest wspominać w szczególności swoje własne błędy
i w oparciu o to poprawiać sposób myślenia i postępowanie…
Chwała Bogu!