Ograniczenia Darów Boga
Komentarz do parszy „Debarim” (części „Słowa”):
Debarim/5Moj/Deuteronomion/Pwt 1,1-3,22; Iz 1,1-27; 1Tm 3,1-7.
Ograniczenia darów Boga dla jednych – ich gwarancje dla innych.
Rozważanie należy zacząć od samodzielnego
przeczytania lub wysłuchania fragmentów Biblii.
1. Wcześniej Omawiane Zagadnienia
Tematy tego czytania inne niż omówione w tym tekście,
były komentowane w poprzednich cyklach czytania Tory:
– kryteria wyboru i zasady obowiązujące starszych;
– stosunek wiernych Bogu do uczestnictwa w wojnie.
– postawa konieczna do właściwej czci Boga;
– inne narody też otrzymały dziedzictwa od Boga;
– Ustanowienia (Przykazania) jakie Bóg dał w parszy Debarim;
– Skarcenia, których trzeba wysłuchać by móc być wiernym Bogu.
Są one rozważane we wcześniejszych artykułach:
– Słowa Zwierzchności ku Sprawiedliwości;
– Postawa Wobec Walki i Wojny;
– Uświęcenie Nieświętego;
– Przymierza Boga z Narodami;
– Ustanowienia Boga w Parszy Debarim
– Skarcenia Konieczne do Wysłuchania
Poprzednie komentarze rozważają już praktyczne i duchowe treści parszy,
więc warto kliknąć i otworzyć artykuły wskazane w odnośnikach powyżej.
2. Ograniczenia Darów Boga
Parsza(h) „Debrim” zaczyna powtórzenie, przypomnienie i wyjaśnienie Tory,
jakie Mosze(h) (Mojżesz) ogłosił Iszraelowi krótko przed swoją śmiercią;
choć zarówno w treści parszy jak i całej księgi poruszane są różne tematy,
ten fragment w znacznej części opisuje drogę, podboje i ich granice;
ale inaczej niż poprzednie czytanie nie skupia się na liście miejsc,
z których wskazuje tylko niektóre, wybrane i najważniejsze;
lecz raczej na okolicznościach i warunkach postępowania…
Debarim/5Moj/Deuteronomion/Pwt 2,5:
אל תתגרו בם”
כי לא אתן לכם מארצם עד מדרך כף רגל
„כי ירשה לעשו נתתי את הר שעיר
bo nie dam dla_was z_ziemi_ich nawet z_zakrytego stopą_nogi,
bo (na)_własność dla_Aszawa dałem tę Górę Szair.”
Debarim/5Moj/Deuteronomion/Pwt 2,9:
ויאמר יהוה אלי”
אל תצר את־מואב ואל תתגר בם מלחמה
כי לא אתן לך מארצו ירשה
„כי לבני לוט נתתי את ער ירשה
’Nie napadaj tego Moabu i_nie prowokuj przeciw_nim wojny,
bo nie dam dla_ciebie z_ziemi_jego (na)_własność,
bo dla_synów Lota dałem ten Ar (na)_własność.’”
Debarim/5Moj/Deuteronomion/Pwt 2,19:
וקרבת מול בני עמון”
אל תצרם ואל תתגר בם
כי לא אתן מארץ בני עמון לך ירשה
„כי לבני לוט נתתיה ירשה
nie prowokuj_ich i_nie wszczynaj_wojny z_nimi,
bo nie dam z_ziemi synów Amona dla_ciebie (w)_posiadanie,
bo synom Lota dałem_ją (w)_posiadanie.”
Debarim/5Moj/Deuteronomion/Pwt 11,24:
כּל המּקום אשׁר תּדרך”
כּף רגלכם בּו לכם יהיה
מן המּדבּר והלּבנון
מן הנּהר נהר פּרת ועד היּם האחרון
„יהיה גּבלכם
stopa nogi_waszej na_nim dla_was będzie
od tej_pustyni i_do_Libanu,
od tej_rzeki, rzeki Prat i_do tego_Morza tego_Zachodniego
będzie granica_wasza.”
Mimo udzielonych obietnic i zapowiedzi dania ziemi, po której Iszrael przejdzie,
objawienie zaczyna się od wskazania czego nie można podbijać i zabrać innym,
żeby obietnice móc przyjąć z właściwymi ograniczeniami, które są bardzo mocne
i w praktyce nie ograniczają się tylko do tego, o czym mówią wprost…
…bo jeśli Iszrael nie może wziąć nic z ziem Edomu, Moabu i Amonu,
a także ziemi Chiwitów, które zdobyli Kaftoryci (Plisztim) – Am 9,7
oraz terytoriów Aramu – według przymierza Jakuba z Labanem;
to nie przechodząc przez te obszary nie może też zdobywać dalszych,
do których nie będzie w stanie nawet wysyłać swojego wojska.
Choć Bóg zakazał Iszraelowi podbijania ziem Moabu i Amonu,
wcześniej Amoryci odebrali im część terytorium na wschód od Jardenu,
dlatego zostało ono zdobyte jeszcze w drodze pod wodzą Moszego
i mimo tego, że rzeka Jabok jest wskazana jako granica z Amonem,
w rzeczywistości Iszrael zdobył cały Gilead po obu jej stronach:
Cheszbon na południu i Baszan na północy, od Arnonu po Hermon;
co może wskazywać, że granicą jest tylko początkowy odcinek,
gdzie Jabok płynie z południa na północ i dzieli zachód-wschód;
a nie jego dalsza część, gdzie płynie na zachód do Jardenu.
Może jednak być też tak, że oba obszary zdobyto tymczasowo
i Iszrael po utracie ma ich już nie odzyskać – to nie Ziemia Obiecana,
lecz 2,5 plemienia otrzyma inne dziedzictwa w granicach z Tory:
zamiast Gileadu obszar w Libanie, którego Jahuszua (Jozue) nie zdobył.
Tak czy inaczej trzeba słowa o tym czytać uważnie i rozumieć dokładnie.
Zarówno w wyznaczeniu obszarów do zdobycia i przebiegu granic Ziemi Obiecanej
jak i ogólnie we wszelkich obietnicach, które Bóg dał wiernym ludziom
są nie tylko szczodre dary, które bardzo łatwo i chętnie się przyjmuje,
ale też ograniczenia i wymagania, które trzeba uznać razem z nimi,
żeby móc wszystko spełnić i skorzystać właściwie, skutecznie i trwale,
np. bez wzbudzania zazdrości i sporów, wzajemnego zabierania darów,
co do których trzeba tak samo rozpoznać własne jak i dane innym.
Chwała Bogu!