Aby Duch Był Zbawiony

Które podejście jest w tym zakresie właściwe i dlaczego?
W ocenie trzeba wziąć pod uwagę o pogląd w jakiej sprawie chodzi,
bo w rzeczywistości istnieją tematy, które muszą być traktowane różnie:

1. Są zagadnienia ciekawe i pouczające, więc ważne w nauczaniu,
   w których dowody nie wystarcząją do dokładnego rozstrzygnięcia,
   zatem faktem jest brak pewności i potrzeba dalszego poszukiwania,
   dlatego otwartość i możliwość dyskusji jest tu potrzebna i dobra;
   np. kilka miesięcy temu przedstawiona była droga do Góry Synaj,
   co do czego przedstawione argumenty nie muszą wszystkich przekonywać
   i mimo wielu dowodów ktoś może wciąż uznawać inny wariant trasy,
   w tym np. opowiadać się za jedną z bardziej tradycyjnych hipotez.
   
2. Są zagadnienia wykładni i sposobu stosowania Przykazań,
   które dotyczą spraw obecnie niemożliwych do spełnienia,
   np. porządku składania oddań (ofiar) w Świątyni, której nie ma;
   wobec czego różnice zdań, w tym błędy, nie mają konsekwencji,
   bo nawet jeśli ktoś obecnie się w tym zakresie poważnie myli,
   to gdy posłany sługa Boga doprowadzi do odbudowy Świątyni
   wraz z tym objawi i przywróci stosowanie właściwego sposobu,
   zatem najważniejsza jest gotowość, żeby go wtedy wysłachać
   i uznać to, co przedstawi, nawet gdyby wymagało to zmian u siebie
   (choć oczywiście prawdziwy prorok musi obronić zgodność z Torą,
   więc nim przyjmie się jego słowa, można żądać uzasadnienia).
   
3. Są zagadnienia halakh – sposobów spełniania Przykazań,
   których pewne aspekty pozostają w Torze nierozstrzygnięte
   (np. dlatego, że temat zaistniał dopiero po czasach biblijnych)
   i członkowie społeczności orzekli jak będą je rozumieć i spełniać.
   W tej sprawie np. Ewangelie, Talmud i inne teksty historyczne
   świadczą o stronnictwach i podziałach wewnątrz judaimu,
   np. peruszim (faryzeuszach) i cedukim (saduceuszach) (Dz 23,6-9),
   a także esijim (esseńczykch) czy Beit Hilel i Beit Szamai,
   które miały różne interpretacje Tory i sposoby postępowania,
   tolerowane mimo sprzeczności ze stanowiskami innych.
   Nie oznacza to jednak pełnej swobody w tym zakresie,
   bo nie można uznać Przykazania za całkiem nieważne
   i ogłaszać wykładni, która zupełnie omija jego stosowanie,
   nie można też nie spełniać czegoś bez poważnego powodu,
   dlatego „jeśli nie wiesz czemu możesz tak czynić, to grzeszysz„
   i trzeba umieć uzasadnić i obronić swoje zrozumienie i praktykę,
   bez czego własny sposób postępowania może być grzechem (Rz 14,23).
   Nie było też tak, że ktoś był w społeczności, z którą się nie zgadzał,
   ale przystępował do tej, której wykładnię uznawał za właściwą
   i zasadniczo zgadzał się z orzeczeniami, jakie wydawali jej starsi
   (co nie oznaczało braku spraw poddawanych weryfikacji i poprawie),
   bo uznanie wyroku Sądu też jest nakazem Prawa Boga.
   
4. Są Przykazania, które precyzyjnie i jasno określają sposób spełniania,
   więc nie można poddawać w wątpliwość ani dyskutować o innym postępowaniu;
   np. nie może być podważana ważność Szabatu ani dni, w które przypada,
   bo w Tora(h) wielokrotnie wprost mówi o co 7., zawsze 7. dniu tygodnia.
   Ważnym przykładem tego jest też kończąca parszę pamięć o Amaleku,
   będąca nakazem uważania go za wroga aż do ostatecznego zniszczenia.
   Gdyby hipotetycznie ktoś stwierdził, że Amalek stracił swą tożsamość
   i po 3500 lat nikt nie wie czy od niego pochodzi i nie postępuje jak on;
   to trzeba przypomnieć że np. Strefa Gazy jest przy terytorium Amaleka,
   zaś Iran to Persja, gdzie był Haman, potomek Agaga, króla Amalekitów
   i wpływy Ameleka wciąż wzbudzają tam największą nienawiść do Iszraela
   oraz działania mające na celu zniszczyć biblijny Lud Boga.
   
5. Najważniejszym Przykazaniem określającym poglądy, przekonania i wiarę
   jest mówiące o Jedyności Boga, co stanowi fundament wszystkiego innego.
   Jedyny Bóg to pewny najwyższy autorytet, który koniecznie trzeba uznać
   i podporządkować się we wszystkim, co ustanowił i dał nam do spełnienia;
   podczas gdy z mnogości bożków zwykle wybiera się te, które się akurat chce,
   bo wszystkich nie sposób nawet znać ani tym bardziej spełniać ich zasady,
   bo ludzie wymyślają i ustanawiają je według własnych potrzeb i interesów,
   a następnie uczestniczą w tych kultach, które pasują do ich przekonań, np.:
   – jedni czczą bożka wstrzemięźliwości, a inni bożka rozpusty;
   – jedni czczą bożka uczciwości, a inni bożka złodziejstwa;
   – jedni czczą bożka pokoju, a inni bożka wojny;
   lub zmieniają czczone bożki zależnie od sytuacji.

Biblijny Bóg jasno i pewnie stwierdził fakt,
że ustanowił Prawo, które trzeba spełniać i nie można go zmienić;
dlatego wywodzący się z pogaństwa „chrześcijanie” chcąc czegoś innego
potrzebowali wprowadzić „drugą tożsamość boga” dającą im wybór
mimo tego, że prawdziwy Mesjasz nie dał ku temu żadnych podstaw,
ale fałszywemu „Chrystusowi” mogą przypisać cokolwiek im się podoba;
dlatego „ubóstwianie syna” to bardzo poważna herezja i ciężki grzech,
który czyni z takiego „chrześcijaństwa” typową pogańską religię,
w której to ludzie mają wyższość nad swoimi bożkami
i to ludzie rządzą, bo wybierają kogo kiedy czczą.

Pomimo tego, że pewne rozpoznane stanowiska nie mogą podlegać dyskusji,
bo w świetle już znanych faktów jest zupełnie jasne, że nie mogą być inne;
nie można w nastawieniu do sprawy pomijać też tej historycznej prawdy,
że po powszechnym odstępstwie i zapomnieniu wierności biblijnej prawdzie
odkrycie i powrót do niej stał się możliwy właśnie na drodze dyskusji i sporów,
w których poddawano w wątpliwość obowiązujące dogmaty „Kościołów”
i dotąd uznawane i bronione stanowiska zostały merytorycznie obalone;
a „chrześcijańscy” reformatorzy obierający kierunek judaizmu mesjańskiego
przyjęli stanowiska, których wcześniej nie chcieli i które stanowczo odrzucali
dlatego, że fakty z Biblii przymusiły do dokonania takiej zmiany;
czego kontynuowanie wciąż może być potrzebne i ważne…

Aby „nie wylać dziecka z kąpielą”
i nie stracić możliwości poprawy, która wciąż może być potrzebna,
istotne jest zatem, żeby możliwość dyskusji istniała i miała warunki:
– powodem podjęcia tematu musi być nowo dostrzeżony fakt z Biblii,
który dotąd nie był znany lub brany pod uwagę w wykładni sprawy;
– wszystkie dotąd uwzględniane fakty z Biblii muszą nadal takie być,
a pod wpływem nowych może zmienić się jedynie ich interpretacja,
żeby zrozumienie stało się pełniejsze, ale nie po prostu przeciwne.

Do podjęcia społecznej dyskusji o zmianie stanowiska nie wystarczy,
że komuś nie spodobało się jakieś wygłoszone na zgromadzeniu nauczanie
ani że ktoś stwierdził, że nie zgadza się z obowiązującym poglądem;
bo żeby móc wiedzieć o tym, że przedstawi się w dyskusji nowy fakt,
trzeba najpierw znać fakty już uwzględniane w aktualnym uzasadnieniu,
a zatem najpierw uczciwie poznać i zrozumieć obowiązujące stanowisko,
np. cierpliwie wysłuchać i rozważyć cały wykład, który je przedstawia;
nie zaś od pierwszego zdania, które się nie spodobało i wywołało sprzeciw,
zacząć obmyślać swoją odpowiedź, którą szybko da się na to w gniewie.
Jeśli w wysłuchanym wykładzie okaże się, że na jakiś argument odpowiedziano,
że jakiś fakt jest uwzględniony i obowiązująca wykładnia go nie ignoruje,
ale przedstawia jego spójne z nią znaczenie wraz z jego uzasadnieniem;
to nie ma żadnego sensu podnoszenie tego argumentu bez dodatkowych,
które wskazywałyby i uzasadniały potrzebę zmiany jego interpretacji,
zatem ewentualna odpowiedź wymaga lepszego przygotowania,
co bez znajomości krytykowanego stanowiska nie jest możliwe.

Jeśli ktoś polemizuje ze stanowiskiem, z którym się nie zapoznał,
to nie tylko nie wie, czy cokolwiek wniesie do dyskusji w sprawie,
ale walczy z własnym wyobrażeniem, a nie faktycznym poglądem,
więc obala zmyśloną przez siebie fikcję i oszukuje samego siebie,
podczas gdy stanowisko drugiej strony pozostaje nietknięte.

Starożytny grecki filozof Heraklit z Efezu stwierdził,
że „wszystko płynie” / „nie da się wejść 2 razy do tej samej rzeki”,
co wyraża myśl, że nawet jeśli powtarza się dokładnie tę samą czynność,
to za każdym razem zachodzi ona inaczej, bo jakieś czynniki się zmieniają
(woda w płynącej rzece jest zupełnie inna niż była przy poprzednim wejściu).
W zakresie dyskusji spornych spraw wiary konieczną różnicą musi być,
że pomiędzy kolejnymi próbami trzeba się czegoś nauczyć na ten temat
i przystąpić do rozważania z lepszym zrozumieniem i nowym argumentami
(zmieniając swoje stanowisko lub dostarczjąc innym powody by to uczynili),
bo tylko wtedy rozmowa może dać lepsze efekty niż wcześniej.

Niezależnie od oryginalnego sensu wspomnianego przysłowia
istnieje też inna wersja „nie wchodzi się 2 razy do tej samej rzeki”
mówiąca, że nie powtarza się ryzykownych i szkodliwych czynności
(jeśli kogoś przy próbie przeprawy porwał nurt i niemal stracił życie,
to następnym razem poszuka bezpieczniejszego miejsca, mostu lub łodzi);
zatem nie należy trwonić czasu na ponowne podejmowanie sporów,
w których nie ma nowych argumentów, a tylko zatwardziałość i upór
kogoś, kto nie chce przyjąć faktów, a trwać w częściowym zrozumieniu
i do tego ciągnąć innych ku wycofaniu się do wcześniejszego błędu.

Ostatecznie jest więc tak, że choć poglądy w sprawach wiary nie muszą być grzechem,
to zależnie od tematu i postawy człowieka mogą być grzechem i powodem wyłączenia,
bo Boże Prawo nie pozwala podważać i zmieniać tego, co już pewnie ustanowione,
a podjęcie zasadnej dyskusji musi mieć rozsądne powody w odkrytych faktach.