Bóg Wszystkich Narodów
Komentarz do parszy „HaEzinu” (części „[Nakłońcie]_Tych_Uszu_Waszych„):
Debarim/5Moj/Deuteronomion/Pwt 32,1-52; 2Sm 22,1-51; Rz 10,14-11,12.
Jeden Bóg wszystkich narodów – jedna wiara i sposób świętego życia.
Rozważanie należy zacząć od samodzielnego
przeczytania lub wysłuchania fragmentów Biblii.
1. Wcześniej Omawiane Zagadnienia
Tematy tego czytania inne niż omówione w tym tekście,
były komentowane w poprzednich cyklach czytania Tory:
– pieśń jako forma lepiej zapadająca w pamięć i skuteczna;
– Bóg jest Ojcem, który karci swe dzieci – swych najbliższych;
– podział ludzkości i Iszraela – 70 narodów, 70 potomków i 70 starszych;
– błogosławieństwa dla plemion Iszraela;
– śmierć Moszego i początek służby Jahuszui (Jozuego);
– ludzkie oczekiwania i nadzieja, a rzeczywistość, na którą patrzy Bóg;
– połączenie różnych aspektów biblijnych pouczeń;
– właściwy sens sens i cel zwracania się do Boga;
– Ustanowienia (Przykazania) jakie Bóg dał w parszach HaEzinu i Wezet HaBrakha(h).
– Pieśń „HaEzinu” to świadek, który ma karcić i wzywać do nawrócenia.
Są one rozważane we wcześniejszych artykułach:
– Pieśń Nauki i Mocy;
– Dwa Sposoby Rozumienia Tory;
– Osiągnięcia, Oczekiwania i Prawda…
– Przywołanie Do Siebie Władcy;
– Ustanowienia Boga w Parszach HaEzinu i Wazet HaBrakha(h);
– Świadek Przeciwko Ludowi Boga.
Poprzednie komentarze rozważają już praktyczne i duchowe treści parszy,
więc warto kliknąć i otworzyć artykuły wskazane w odnośnikach powyżej.
2. Bóg Wszystkich Narodów
Debarim/5Moj/Deuteronomion/Pwt 32,8:
בּהנחל עליון גּוים„
בּהפרידו בּני אדם יצּב גּבלת עמּים
„למספּר בּני ישׂראל
w_rozdzielanie synów Adama ustalił granice ludów
według_liczby synów Iszraela.”
W treści parszy „HaEzinu” znajduje się zdanie mówiące o tym,
że Bóg przydzielił narodom dziedzictwo odpowiednio do Iszraela,
z myślą o tym, żeby Naród Iszraela miał swoje właściwe miejsce,
bo to właśnie ten naród otrzymuje Torę i ma wytrwać przy Bogu,
a następnie pomagać innym ludziom powracać do wierności;
ale niezależnie od sensu, jaki w kontekście widział pierwotny odbiorca
te słowa mówią wprost o tym, że Bóg dał dziedzictwa wielu narodom,
zatem inne narody też otrzymały swoje ziemie od biblijnego Boga,
inne narody też podlegają Jego władzy i mogą mieć z Nim Przymierza,
które powinny być tożsame lub analogiczne z Torą daną Iszraelowi
(co pewnie zapowiadają liczne proroctwa w Tanakhu – Biblii Hebrajskiej, np.:
Mi 4,1-4; Iz 2,1-4; 42,1-4; 56,6-8; 66,22-24; Za 8,23; 14,16; Ps 22,28-30):
zawierać w sobie takie samo Prawo świętego życia i duchowe treści,
a różnić się co najwyżej historią i geografią innych miejsc i grup ludzi,
żeby potwierdzać ich rolę i obszar zamieszkania na Ziemi.
Zwrócił na to uwagę apostoł Szaul (Paweł) w przemowie w Atenach:
Dz 17,26-28:
„ἐποίησέν τε ἐξ ἑνὸς πᾶν ἔθνος ἀνθρώπων
κατοικεῖν ἐπὶ παντὸς προσώπου τῆς γῆς
ὁρίσας προστεταγμένους καιροὺς καὶ τὰς ὁροθεσίας τῆς κατοικίας αὐτῶν
ζητεῖν τὸν θεὸν εἰ ἄρα γε ψηλαφήσειαν αὐτὸν
καὶ εὕροιεν γε καί οὐ μακρὰν ἀπὸ ἑνὸς ἑκάστου ἡμῶν ὑπάρχοντα
ἐν αὐτῷ γὰρ ζῶμεν καὶ κινούμεθα καὶ ἐσμέν
ὡς καί τινες τῶν καθ᾽ ὑμᾶς ποιητῶν εἰρήκασιν
τοῦ γὰρ καὶ γένος ἐσμέν”
(aby)_zamieszkiwał na całym obliczu tej Ziemi
ustanowiwszy te_wyznaczone pory i te granice tego zamieszkiwania ich
(by)_szukać tego Boga, jeśli zatem rzeczywiście oby_dotknęli Go
i aby_znaleźli prawdziwie i nie daleko od jednego kadego (z)_nas będącego,
w Jego bowiem żyjemy i jesteśmy_poruszani i jesteśmy,
jak i niektórzy ci u was poeci powiedzieli:
’ten bowiem i ród jesteśmy’.”
Wywiedzenie całej ludzkości od jednego [człowieka / rodu]
(rękopisy Tekstu Bizantyjskiego mówią, że z jednej krwi,
a inne nie mają słowa nazywającego o co jedno chodzi)
jest opisane w historii w Torze i tym przodkiem jest Noach,
od którego wywodzi się cała ludzkość żyjąca po potopie
(a który oczywiście sam był potomkiem w rodzie Adama);
ale niestety w kolejnych pokoleniach ludzie odeszli od Boga,
zapragnęli władzy i bogactwa uzyskiwanego kosztem innych,
dlatego wymyślili i zaczęli czynić oszustwa jak bałwochwalstwo,
dlatego aby to poprawić potrzeba dobrego wzoru i nawrócenia,
co zostało dane przez wybranego człowieka – Mesjasza w Iszraelu,
jak było to przez Boga od początku postanowione (1P 1,20)
i co zapowiadano patriarchom zanim Iszrael stał się narodem
(co zapiasano w Bereszit/1Moj/Genesis/Rdz 22,18; 26,4-5; 28,14).
Abraham, Icchak i Jakub nie otrzymali dziedzictwa na wyspie,
gdzie odcięci i daleko od innych narodów mogliby żyć w spokoju,
bo żaden inny naród nawet nie znalazłby ich przez wiele setek lat;
ale Bóg umieścił ich pomiędzy Mezopotamią i Micraim (Egiptami),
w miejscu przez które ludzie z wielkich państw starożytności
musieli przechodzić chcąc z innymi handlować lub toczyć wojny;
zatem był to zarówno dar jak i misja, żeby ich gościć i im świadczyć,
żeby oni mogli nieść dalej to, co usłyszą i zobaczą po drodze.
Błogosławieństwo wszystkich narodów wynika z posłuszeństwa,
bo Przykazania Boga podają co jest słuszne i pożyteczne dla nas,
dlatego może przychodzić tylko przez tych, którzy uznali Boga,
więc słowami i postępowaniem świadczą o wartości wiary;
nie jest to zaś oparte na samej tożsamości i roszczeniu dziedziczenia,
bo w każdym narodzie, także w Iszraelu, są lepsi i gorsi ludzie,
są święci i są odstępcy, są błogosławieni i są przeklęci,
dlatego tych właściwych trzeba szukać i sprawdzać,
a rozpoznawać po owocach ich postępowania…
Trzeba w szczególności zwrócić uwagę na fakt (Dz 17,16-18),
że mowa apostoła była reakcję i wyrazem oburzenia na kulty bożków
oraz próbą przekonania do porzucenia tych bezbożnych praktyk
wraz z pouczeniem, że prawdziwy Bóg nie jest podobny do wizerunków
i należy Go czcić w zupełnie inny sposób, który ich nie potrzebuje,
a w wyznaczonym czasie to zostanie osądzone (Dz 17,29-31).
Apostoł nie uważał przyjścia, śmierci i zmartwychwstania Mesjasza
za podstawę do tego, żeby pozwolić czy przyjąć zwyczaje pogańskie,
w tym w szczególności eksponowania i czci wizerunków „świętych”
(którzy nie powinni chcieć i nie zgodziliby się na czynienie takich
ani nawet oddawanie czci im samym osobiście – Dz 10,25-26; 14,13-15);
ale mimo użycia ołtarza poświęconego „nieznanemu Bogu” (Dz 17,22-23),
przy pomocy mowy o którym przyciągnął uwagę i zbudował porozumienie;
nie zachęca do kontynuowania tej praktyki, ale próbuje ją obalić i powstrzymać
mówiąc, że Bóg nie mieszka w świątyniach zbudowanych przez ludzi (Dz 17,24-25),
wobec czego nie należy takich budować ani nawet uznawać w różnych miastach,
nie powinno być ich wiele, bo nie jest to ani potrzebne ani właściwe, a zakazane;
zaś Ustanowieniem Boga jest pozwolenie tylko na jedną, wyjątkową, w Jeruszalaim,
w której wszystko zostało wykonane zgodnie z objawionym wzorem (Hbr 8,5)
i bardzo znacząco różni się od pogańskich praktyk religijnych z wizerunkami,
(których w Świątyni Boga nie można oglądać, bo się tam nawet nie wchodzi,
a służbę spełnia wyłącznie doskonale przygotowany do tego kohen (kapłan),
na którym nie zrobią one mylącego wrażenia jakiemu mogliby ulegać laicy).
Ludziom, którzy nie znają Boga i nie zajmują się tą sprawą
lub tylko wykorzystują wyrywane z kontekstów krótkie fragmenty
może się wydawać, że można czcić jak się chce lub nie czcić wcale;
jednak w rzeczywistości nastawia to też umysł do innych spraw
i albo przyjmuje się w pełni porządek wyrażony przez Prawo Boga
albo przyznaje się sobie dowolność wyborów, w tym też tych złych…
Z tego powodu bardzo ważne jest, że rozważane zdanie w Torze,
które wprost mówi o przydzielaniu dziedzictw [wielu] narodom,
nie ogranicza się tylko do tego (co czyniłoby je równorzędnymi),
ale wyróżnia wśród narodów Iszraela, w którym jest dany wzór,
w którym są ci wierni słudzy Boga, od których mamy się uczyć
i naśladować Mesjasza, apostołów, proroków i patriarchów,
których historię i zwyczaje dziedziczy i przekazuje właśnie Iszrael.
Aby cała ludzkość mogła być zjednoczona i żyć w pokoju
potrzebne jest, żeby szkodliwe poglądy i praktyki odrzucać,
a przyjmować i spełniać te, które są słuszne i pożyteczne,
co trzeba też odpowiednio poznawać i się tego uczyć;
dlatego w każdej sprawie trzeba rozważyć i sprawdzić
czyje zrozumienie jest lepsze i kto może mieć rację
dopuszczając przy tym, że „być może ktoś inny niż ja„;
gdy uznawane przez wszystkich „chrześcijan” Pismo Święte
mówi wprost o wybraniu Iszraela i Mesjaszu z tego narodu,
co nie pozostawia wątpliwości ani wyboru gdzie szukać prawdy,
bo wprost wskazuje gdzie została ona dana i skąd trzeba ją wziąć.
Apostolskie Nauczanie wprost mówi o jednej wierze (Ef 4,4-6),
która oczywiście nie może się różnić pomiędzy narodami,
więc nie może być tak, że każdy w czymś zostaje przy swoim
i nie można wprowadzać do niej zmian ku różnym religiom,
nie można wprowadzać poglądów ani zwyczajów pogańskich;
ale koniecznie trzeba przyjąć całą prawdziwą z właściwego źródła
oraz uznawać i czynić to, co już zostało objawione wybranym
do tego, żeby trwać w wierności i innych przyprowadzać do Boga.
Chwała Bogu!