Święto Szałasów w Królestwie Mesjasza
Rozpoczynające się w wieczór 26/27.09.2026 po tym Szabacie
(według wskazania faktycznych obserwacji nowego światła Księżyca)
biblijne Święto Szałasów jest wyznaczonym czasem Boga,
który zgodnie z proroctwem ma być spełniany przez wszystkie narody
w przyszłości, która nastanie po ataku i oblężeniu Jeruszalaim
oraz po [powtórnym] przyjściu Mesjasza na czele wojsk Boga:
Za 14,16:
והיה כל הנותר מכל הגוים„
הבאים על ירושלם
ועלו מדי שנה בשנה
להשתחות למלך יהוה צבאות
„ולחג את חג הסכות
tych_przychodzących naprzeciw Jeruszalaim
i_będą_wchodzili z_wystąpieniem roku w_rok
dla_pokłonienia_(się) dla_Króla, יהוה [Boga] Zastępów
i_dla_świętowania tego Święta Szałasów.”
Proroctwo to zapowiada, że Święto Szałasów będzie spełniane
nawet przez tych, którzy wcześniej byli Bogu przeciwni i nieposłuszni
opowiadając się po stronie wrogów Jeruszalaim i Domu Dawida,
a gdyby wtedy nadal nie chcieli uczestniczyć we właściwym czczeniu Boga,
to zostaną za to surowo ukarani brakiem deszczu (a zatem też pożywienia,
a symbolicznie Nauki Boga, natchnienia Duchem Świętego i błogosławieństwa;
co może początkowo wydawać się nieprzyjemne i efektów nie widać natychmiast,
więc podczas trwania opadów zdarza się, że ludzie narzekają na wilgoć i zimno,
ale potrzeba intensywności i regularności, żeby rośliny rosły i wydawały owoce),
więc prawdopodobnie nikt nie naruszy tego nakazu więcej niż raz,
a Święto Szałasów będzie tłumnie świętowane w Jeruszalaim.
Ta zapowiedź dana pod koniec VI wieku p.n.e.,
gdy po powrocie z niewoli w Babelu odbudowywana była Świątynia,
na długo zanim Jeszua (Jezus) Mesjasz przyszedł po raz pierwszy,
nie została jak dotąd spełniona i wciąż jeszcze dotyczy przyszłości,
w której będzie to spełniane wielokrotnie i zawsze, w każdym roku;
która jest ściśle związana z objawieniem i panowaniem Mesjasza,
bo nieco wcześniej mówi o wrogach oblegających Jeruszalaim
w innym kontekście – zobaczenia tego, którego przebodli:
Za 12,9-10:
והיה בּיּום ההוּא אבקּשׁ להשׁמיד”
את כּל הגּוים הבּאים על ירוּשׁלם
ושׁפכתּי על בּית דּויד ועל יושׁב ירוּשׁלם רוּח חן ותחנוּנים
והבּיטוּ אלי את אשׁר דּקרוּ
וספדוּ עליו כּמספּד על היּחיד
„והמר עליו כּהמר על הבּכור
(z)_oto wszystkich tych_narodów przychodzących przeciw Jeruszalaim
i_wyleję na_Dom Dawida i_na mieszkańca Jeruszalaim ducha łaski i_błagania
i_wpatrywać_(się_będą) na_mojego tego, którego przebili
i_płakać_(będą) nad_nim jak_płacz nad tym_jedynakiem
i_rozgoryczą_(się) nad_nim jak_rozgoryczenie nad tym_pierworodnym.”
Jest to sprawa, o której nie mówiły oczekiwania mesjańskie judaizmu
(bo zapowiedź przypomina Domowi Dawida winę przebicia Mesjasza,
czego nawet apostołowie nie rozumieli aż do ukrzyżowania Jeszui (J 19,37));
a mimo tego pewne proroctwo o Mesjaszu wcześniej dane przez Boga,
który objawił jego cierpienie i śmierć poprzedzające potęgę i panowanie,
które mają przynieść ratunek dla Jeruszalaim i Królestwo Niebiańskie,
w którym wszystkie narody będą posłuszne Bogu i świętujące Szałasy,
czemu ukrzyżowany i zmartwychwstały Jeszua (Jezus) będzie przewodził.
Proroctwo zapowiada też przyjście Mesjasza na Górę Oliwną (Za 14,4),
dokładnie w miejsce, z którego został wzięty do Niebios (Dz 1,11).
Jeszua nie przyniósł alternatywy dla wcześniejszych setek lat judaizmu,
ale kontynuację i właściwe spełnianie tego, co już było zapowiedziane;
dlatego pod jego panowaniem ma być wykonywane to wszystko,
co było już znane przez setki lat zanim przyszedł.
Oczekiwaniem „chrześcijan” jest, że Mesjasz przyjdzie z ocaleniem,
co jest prawdą wobec świętych, którzy przestrzegają Prawa Boga;
ale przeciw wrogom odrzucającym Torę Mesjasz prowadzi wojsko i plagi,
którymi mają być pokonani i ciężko ukarani, jak Bóg o tym ostrzegł;
dlatego ważne jest, żeby przed tymi wydarzeniami obrać dobrą stronę
lub przynajmniej być otwartym i gotowym na przyjęcie skarcenia i przemianę
pod wpływem mniejszych lub większych kar, zanim one mogłyby zabić;
aby być wśród obrońców porządku, który został ustanowiony przez Boga,
gdzie Mesjasz to sługa ogłaszający Torę narodom (Iz 42,1-4; Mt 12,18-21),
który wciąż jest wzgardzony i brzydzą się nim narody (Iz 49,6-7),
dlatego w jego miejsce wymyślani są popularni antychryści,
a zostanie uczyniony władcą wszystkich i wywyższony…
Rzeczywistością Królestwa Mesjasza nie będzie jedynie świętowanie Szałasów,
bo np. Iz 66,22-24 zapowiada też pielgrzymowanie na nowie i Szabaty tygodniowe,
zatem ludzie ze wszystkich narodów będą odwiedzali Świątynię Boga wielokrotnie,
co w połączeniu z Iz 52,1 i Ez 44,6-9 wskazuje też wymóg powszechnego obrzezania,
bez którego nie będzie wstępu na zewnętrzny dziedziniec Świątyni ani do Jeruszalaim;
zaś według Rz 2,25 obrzezanie ma wartość gdy się przestrzega [całe] Prawo, Torę,
dlatego nie udziela się go nieprzygotowanym lub przeciwnym cudzoziemcom,
nie chodzi o zdobycz, zasługę i chwałę z „pozyskiwania szybko wielu osób”,
które mogą krótko po tym odstąpić lub wprowadzić odstępstwo do społeczności;
ale dopiero po nauczeniu i wypróbowaniu, potwierdzając konwersję na judaizm;
zatem nie jest to sedno sprawy, lecz znak potwierdzający coś ważniejszego.
Fakty te wskazują więc pewnie, że w Królestwie Mesjasza
ludzie ze wszystkich narodów mający pielgrzymować na święta do Świątyni
będą musieli najpierw w pełni przyjąć judaizm, jakiego Mesjasz naucza
(mogący różnić się szczegółami wykładni Przykazań od współczesnego)
i potwierdzić to przyjęciem znaku obrzezania ciała tak jak Abraham,
żeby móc spełnić te proroctwa, których bez tego nie będzie się dało;
dlatego trzeba ciągle rozwijać się i poprawiać w tym kierunku.
Święto Szałasów jest corocznym przypomnieniem o tym,
że całe obecne życie jest przemijającą drogą do Królestwa Bożego,
do którego wejdą tylko ci, którzy będą chcieli żyć według Tory,
dlatego trzeba chcieć się jej uczyć i stosować ją najlepiej jak to możliwe
by być na to gotowym gdy Mesjasz przyjdzie powtórnie
i móc żyć z nim wiecznie tak, jak jest to zapowiedziane.
Są ludzie, którzy świętują Szałasy z przekonaniem i chętnie,
dokładając wiele starań, żeby czynić to jak najlepiej;
a są też tacy, którzy spełniają minimum pod przymusem;
ale tak czy inaczej uczciwy udział daje doświadczenia,
które mogą wzbudzać i rozwijać przekonania uświęcające,
dzięki którym będzie się uważać i czynić coraz lepiej.
Chwała Bogu!